Three generations three massacres: Armenian children and orphans from 1894 to 1915

Abstract

In this article, I focus on three different generations of Armenian orphans, wholost their parents during the late Ottoman period. First, 1894-1896 Hamidian massacres, then the Adana Massacres of 1909 and finally the systematic and organizedmassacres in 1915 that spread invariably to the entire geography where Armenianslived, left behind innumerable Armenian orphans. The aim of this article is to gobeyond those subjects of Ottoman history that are traditionally considered important and to pursue an alternative narrative that puts children at the center, that addresses children as parts of history. As a consequence, the paper not only pointsto the neglected role of children in the making (and writing) of history, but it alsostresses the growing political importance of children in the period under question.

Özet

Bu makalede, geç Osmanlı döneminde anne babalarını kaybetmiş üç farklı kuşak Ermeni yetimleri konu ediliyor. 1894-1896 Hamidiye Katliamları, 1909 Adana Katliamı ve son olarak 1915te Ermenilerin yaşadığı coğrafyaya istisnasız yayılan sistematik ve organize katliam neticesinde çok sayıda Ermeni çocuk yetim kalmıştır. Makalenin hedefi Osmanlı tarihinin geleneksel olarak önemli addettiği konuların dışına çıkıpçocukları merkeze koyan, çocukları tarihin bir parçası olarak ele alan farklı bir tarihkurgusu sunmaktır. Böylelikle, yazı sadece çocukların tarihin yapımında (ve yazımında) ihmal edilen rolüne değil, aynı zamanda da bu makalede incelenen dönem süresince artan siyasi önemlerine işaret ediyor.