IN THE CLOSE ENCOUNTER BETWEEN ART PRACTICE AUTOETHNOGRAPHY: THE FIGURES OF DISPLACEMENT IN CONTEMPORARY ART

OTOETNOGRAFİ VE SANAT PRATİĞİNİN YAKIN TEMASINDA ÇAĞDAŞ SANATTA YERİNDEN EDİLME FİGÜRLERİ

Abstract

The shifting position of the artist in the field of cultural inquiry in parallel with the emphasis onsubjective truth replacing the objective basis in ethnographic research opens a shared ground fordiscussions between ethnography and art. Focusing on representations of displacement incontemporary art practice, the paper aims to understand different modalities of representing experiencethrough studying the subjective responses of selected artists in the framework of ethnographic turn inart. The paper traces the figures of displacement within contemporary art criticism in parallel with thefigurative language of contemporary social thought that manifests a thinking through spatialmetaphors. In this regard, the cross field between ethnography and autoethnography in particular inrelation to art practice is analyzed through case studies, in order to expand the interdisciplinarydialogue between these two distinctive forms of cultural inquiry. Instead of seeking methodologicalanalogies between ethnography and art practice, the study focuses on this particular motivation ofethnographic work to capture reality and express experience. Beyond the mere replication ofethnographic methods that risks producing meagre ethnographies and restricting the emergence ofpossibilities across the distinctive practices of inquiry, the paper aims to locate the conversationbetween art and autoethnography on a transdisciplinary ground. In this way, the research strives toshift the focus from methodological disparities and mimicries towards the shared concerns of art andethnography.

Özet

Sanat ve etnografi arasındaki ara alan, kültürel araştırmanın alanına kayan günümüz sanatçısının pozisyonu ve etnografik araştırmada nesnel yaklaşımların yerini hakikatin öznelliğine yapılan vurguyla ortak bir zemine açılır. Yerinden edilme figürlerinin günümüz sanatındaki temsillerine odaklanan bu makale, deneyimin farklı temsil biçimlerini seçilen sanatçıların öznel yaklaşımlarını inceleyerek anlamayı amaçlar. Çağdaş sanat eleştirisinde sıklıkla karşımıza çıkan yerinden edilme figürlerini çağdaş sosyal teorinin mekansal metaforlarla düşünen yaklaşımına parallel bir şekilde izler. Bu anlamda, etnografinin ve özellikle otoetnografinin sanat pratiği ile olan ilişkisi disiplinlerarası diyalogu genişletmek için örneklerle analiz edilerek genişletilmeye çalışılmıştır. Çalışma, sanat pratiği ve etnografi arasında metoolojik yakınlıklar aramaktansa etnografik yöntemin gerçekliği yakalama ve deneyimi ifade etme ödevi üzerine kurulur. Vasat etnografiler üreten ve farklı düşünme biçimleri arasında oluşabilecek olasılıkları sınırlayan etnografik metotların taklidi üzerine kurulu bir yöntemdense, makale etnografi ve sanat arasındaki diyaloğu transdisipliner bir zeminde tartışır. Böylece metodolojik ayrımları ve taklitleri bir kenara bırakarak sanat ve etnografi arasındaki ortak kaygılara odaklanır.