Factors Associated with Eating Disorders in Male Athletes

Abstract

Objectives: Pertaining literature is inconclusive and fails to explain sport-relatedfactors for disordered eating in male athletes. The aim of this sudy was to identify somerisk factors that may contribute to disordered eating attitudes and behaviors in maleathletes according to type and level of participation to sports activity.Material and Methods: A cross-sectional Eating Disorder ExaminationQuestionnaire (EDE-Q) survey was conducted to determine the prevalence ofdisordered eating among male athletes and non-athletes. The total sample ofparticipants consisted of 186 males, 18-26 years old. The male athletes were dividedinto groups according to sport type (“lean” sports and “non-lean” sports) and athleticparticipation (recreational athletes, low- and high-competitive level).Results: The mean values of all subscales of EDE-Q revealed no significantdifference for non-athletes and athletes, as well as between the groups according tosports type and competitive level. About 50% of the non-athletes reported binge eatingepisodes, etc., vs. 42.0% of athletes differences being insignificant. The percentages ofexcessive exercising for the same groups were 12.5% and 23.1%, respectively. Theprevalence of excessive exercising in “lean” sport athletes (38.2%) was significantlyhigher than in “non-lean” athletes (13.8%). Self-induced vomiting and use of laxativeswere with low prevalence in all surveyed groups. We did not identify any differencesbetween groups according to level of athletic participation, with the exception of ahigher percentage in male athletes with high competitive level with scores ≥4 for thedietary restraint subscale.Conclusion: This study identified the presence of disordered eating patterns andpathogenic weight control behaviors in both male athletes and non-athletes, thedifference between them was statistically insignificant. Among the pathological weightcontrolling behaviors, only the compulsive exercising was with higher incidence rate inathletes of “lean” sports when compared with “non-lean” sports. There were significantdifferences in prevelance of dietary restraints in highly competitive athletes in terms oflevel of athletic participation. Considering the levels of participation, only those whowere at a higher competitive level have performed more dietary restrictions. It is notpossible to say that type of sport and level of participation pose a greater risk for eatingdisorders in male athletes. There is need for further research examining other factors thatmay relate to eating disorder attitudes and behaviors in male athletes.

Özet

Amaç: Erkek sporcularda görülen beslenme bozuklukları için literatür bilgisi yetersizdir ve sporla ilgili faktörleri açıklayamamaktadır. Bu çalışmanın amacı erkeklerde spor aktivitesine, türüne ve katılım düzeyine göre düzensiz yeme tutum ve davranışlarını etkileyebilecek bazı risk faktörlerini belirlemektir. Gereç ve Yöntemler: Erkek sporcular ve sporcu olmayanlar arasında düzensiz yeme sıklığını belirlemek için kesitsel bir Yeme Bozukluğu Belirleme (EDE-Q) anketi uygulandı. Tüm grup 18-26 yaşları arasındaki 186 erkekten oluşuyordu. Erkek sporcular, spor türüne (kas geliştirme etkisi az ve çok olan) ve spora katılıma (eğlence amaçlı spor, düşük ve yüksek yarışma düzeyi) göre gruplara ayrıldı. Bulgular: EDE-Q alt ölçeklerinin ortalama değerleri, sporcu olmayanlar ve sporcular için olduğu kadar, spor türü ve yarışma düzeyine göre karşılaştırıldığında anlamlı bir farklılık ortaya koymadı. Sporcu olmayanların %50'si, sporcuların ise %42.0'si tıkanırcasına yeme atağı vb. Bildirdi, ancak aralarındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi. Aynı gruplar için aşırı egzersiz oranları sırasıyla %12.5 ve %23.1 idi. Kas gelişimi ağırlıklı sporcularda aşırı egzersiz sıklığı (%38.2) daha az kas geliştiren spor türlerine göre (%13.8) anlamlı derecede yüksekti. Kusmayı uyarma ve laksatiflerin kullanımı prevalansı tüm anket gruplarında düşüktü. Diyet kısıtlaması alt ölçeği için ≥4 puan alan yüksek yarışma düzeyine sahip erkek sporculardaki yüksek oranlar hariç, grupların spora katılım düzeyine göre herhangi bir anlamlı farklılık bulunmadı. Sonuç: Bu çalışma, hem erkek sporcularda, hem de sporcu olmayanlarda yeme bozukluğu ve patojenik kilo kontrolü davranışlarının varlığını tanımladı, ancak aralarındaki farkı istatistiksel olarak anlamlı olmadı. Patolojik kilo kontrol edici davranışlar göz önüne alındığında, kas geliştirici spor yapanların diğerlerine göre daha fazla zorlayıcı egzersiz yaptıkları gözlendi. Spora katılım düzeyleri göz önüne alındığında, yalnızca yüksek yarışmacı düzeyde spor yapanların daha fazla diyet kısıtlaması yaptıkları belirlendi. Spor türü ve katılım düzeyinin erkek sporcularda yeme bozuklukları için daha büyük bir risk oluşturduğunu söylemek mümkün değildir. Erkek sporcularda yeme bozukluğu ve davranışları ile ilgili olabilecek diğer faktörleri inceleyen daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.