Relationship among functional mobility, physical activity and aerobic fitness in athletes with visual impairment

Görme kaybı olan sporcularda fonksiyonel mobilite, fiziksel aktivite ve aerobik uygunluk arasındaki ilişki

Abstract

Objective: To investigate the relationship among functional mobility, physical activity (PA), and aerobic fitness levels in athletes with a visual impairment (VI). Material and Methods: Participants were 34 athletes with VI aged 24.6±5.2 years. Following anthropometric measurements, PA level determination questionnaire was administrated to athletes with a VI. Functional mobility was assessed using the timed up and go (TUG) test and aerobic fitness was measured with the 6-minute walking (6MW) test. Pearson’s r correlations were used to investigate the association among TUG, PA levels and 6MW test parameters. Results: Average time taken to complete the TUG test for athletes with a VI was 6.82±0.92 s. Additionally, maximal heart rate was 146.3±7.8 bmp, total distance covered (TD) during 6MW test was 600.6±90.4 m and mean peak oxygen uptake (VO2peak) was 43.4±4.0 ml.min-1.kg-1. There were moderate positive correlations between 6MW-TD and total, walking and high intensity MET scores (r=0.41, p=0.02; r=0.69, p=0.00 ; r=0.38, p=0.00, respectively) whereas there were no correlations between 6MW-TD and moderate MET score (p=0.95). Moderate positive correlations were also observed between VO2peak , and total and high intensity MET scores (r=0.35, p=0.04; r=0.66, p=0.00, respectively). In contrast, VO2peak did not correlate with moderate intensity and walking MET scores (p=0.81; p=0.19, respectively). Moreover, moderate negative correlations were found between TUG and total and walking MET scores (r=-0.40, p=0.02; r=-0.51, p=0.00, respectively). On the other hand, there were no significant correlations between TUG and moderate and high intensity MET scores (p=0.18; p=0.77, respectively). Conclusion: Based upon these findings, we conclude that higher PA level increases the functional mobility and aerobic fitness in athletes with VI. Consequently, practices, increasing the PA levels of individuals with VI should be prioritized.

Özet

Amaç: Görme kaybı olan sporcularda fonksiyonel mobilite, aerobik uygunluk ve fiziksel aktivite (FA) düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya yaş ortalaması 24.6±5.2 yıl olup görme kaybı bulunan 34 sporcu katıldı. Öncelikle, görme kaybı olan sporcuların antropometrik ölçümleri yapıldı ve ardından FA düzeyi anketi uygulandı. Sporcular daha sonra sırasıyla Zamanlı Kalk ve Yürü Testi (ZKYT) ile 6 dakika yürüme testine (6-DYT) katıldılar. ZKYT, FA düzeyi ile 6-DYT parametreleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi için Pearson korelasyon analizi kullanıldı. Bulgular: Görme kaybı olan sporcuların ZKYT tamamlama süre ortalamaları 6.82±0.92 s’dir. Bunun yanında görme kaybı olan sporcuların 6-DYT test sırasındaki KAHmaks değerleri 146.3±7.8 atım.dk-¹, kat ettikleri toplam mesafe (TM) 600.6±90.4 m ve VO2maks değerleri ise 43.4±4.0 ml. dk-1.kg-1 olarak belirlendi. Sporcuların haftalık toplam, yürüyüş ve yüksek şiddetli MET düzeyleri ile 6-DYT-TM arasında orta düzeyde anlamlı pozitif bir ilişki bulunurken (sırasıyla r=0.41, p=0.02; r=0.69, p=0.00 ; r=0.38, p=0.00), orta şiddetli MET düzeyi ile 6-DYT-TM arasında herhangi bir ilişki gözlemlenmedi (p=0.95). Görme kaybı olan sporcularda haftalık toplam ve yüksek şiddetli MET düzeyleri ile VO2maks arasında orta düzeyde anlamlı pozitif bir ilişki belirlendi (sırasıyla r=0.35, p=0.04; r=0.66, p=0.00), ancak orta şiddetli ve yürüyüş MET düzeyleri ile VO2maks arasında bir ilişki bulunmadı (sırasıyla, p=0.81; p=0.19). Yine görme kaybı olan sporcuların haftalık toplam ve yürüyüş MET düzeyleri ile ZKYT arasında orta düzeyde anlamlı negatif bir ilişki belirlendi (sırasıyla r=-0.40, p=0.02; r=-0.51, p=0.00), orta ve yüksek şiddetli MET düzeyleri ile ZKYT arasında ise herhangi bir ilişki gözlemlenmedi (sırasıyla p=0.18; p=0.77). Sonuç: Yukarıdaki bulgulara göre görme kaybı olan sporcularda FA düzeyi arttıkça aerobik uygunluk ve fonksiyonel mobilite düzeyleri artmaktadır. Buradan hareketle görme kaybı olan bireylerde FA düzeyinin artırılmasına yönelik uygulamalar üzerinde durulmalıdır.