Araştırmacı öğretmen ve beden eğitiminin gelecekte hayatta kalışı

Abstract

Many have suggested that the industrial model of schooling (i.e. one that concentrates on the year-on-year production of 'educated' students) is no longer suitable for a post-industrial education system. With this in mind, and in considering the three possible futures described by Kirk (2010) in his book Physical Education Futures, this paper suggests that teachers hold the key to the future survival of physical education. The industrial model of physical education has led to the evolution of an approach to teaching that foregrounds the development of sport-techniques (most especially in team games) at the expensive of understanding and intelligent performance. One possible future (and the one that looks most likely at this time) is what Kirk called 'more of the same.' With this response physical education will continue to foreground games and their techniques and ignore the growing dissatisfaction around this approach. Such a resolute decision to change nothing will lead - either quickly or slowly - to the second of Kirk's (2010 futures: extinction. Such an end might see our subject replaced with daily physical activity overseen by untrained professionals, perhaps on computer consoles such as the wii, or the eradica tion of the subject altogether. The third future is 'radical reform' and this paper suggests that such change needs to be driven by teachers with their expertise in classrooms. In doing this we recommend practitioner research, under the guise of action research, as the means through which to discover and then enact the changes needed to save and rejuvenate physical education.

Özet

Birçok araştırmacı, sınaî öğretim modelinin (yani yıllar boyu 'eğitilmiş' öğrenciler üzerine yoğunlaşan modelin) sanayi sonrası eğitim sistemi için artık uygun olmadığını ileri sürmüştür. Bu düşünceyi ve Kirk'ün (2010) Physical Education Futures adlı kitabında tanımladığı üç muhtemel geleceği göz önüne alan bu çalışma, öğretmenlerin beden eğitiminin gelecekte de devam etmesi konusunda kilit rol oynadıklarını ileri sürmektedir. Beden eğitiminin sınaî modeli, öğretmenlik için spor tekniklerinin (en çok da takım oyunlarının) anlama ve akıllı performans pahasına gelişmesini ön planda tutan bir yaklaşım oluşmasına neden olmuştur. Muhtemel geleceklerden biri (ve şu anda en muhtemel gözüken) Kirk'ün 'sürekli aynı' olarak tanımladığı gelecektir. Bu cevapla beden eğitimi, oyunları ve oyun tekniklerini ön plana çıkaracak ve bu yaklaşım için gittikçe artan memnuniyetsizliği de göz ardı edecektir. Hiç bir şeyi değiştirmemeye yönelik böylesine kesin bir karar, er ya da geç Kirk'ün (2010) ikinci gelecek tahminiyle sonuçlanacaktır: yok olma. Böyle bir son, konumuzun eğitimsiz profesyoneller tarafından belki de Wii gibi bilgisayar konsolları aracılığıyla yönetilen günlük fiziksel aktivitelerin yerini aldığına ya da konunun tekrar gündeme geldiğine şahit olabilir. Üçüncü gelecek 'radikal reform'dur ve bu çalışma, böyle bir değişimin sınıflarda öğretmenlerin uzmanlığında yürütülmesi gerektiğini ileri sürmektedir. Böylece, beden eğitimini kurtarıp canlandırmak için gerekli olan değişikliklerin uygulanabilmesini sağlayan bir araç olarak, eylem araştırması adı altında uygulama araştırması yapılmasını tavsiye ediyoruz.