A study on street children in Gaziantep

Abstract

The number of street children in last decade or so has been significantly increased and become more visible on the streets of big cities both in Turkey and in many developing countries. Hence, the question of “street children” has been widely discussed in media and government circles. This study aims to provide a descriptive account of street children in Gaziantep. Gaziantep, one of the most important metropolitan areas in Southeast Turkey, has experienced dramatic economic and demographic transformations such as rapid urbanization and migration from surrounding rural part areas and other cities. Associated with migration, rising unemployment and poverty among urban poor households in the city number of street children has also been on the rise. The study presents main characteristics of children living on the streets, and/or children with street experience. The sample consists of 45 children, most of whom stay in, or maintain some forms of relation with, the municipality shelters. In contrast to the common sense belief, it was found that most of these children were born in Gaziantep, coming from poor urban families without migration experience. The most important factor pushing children to the streets appears to be family breakdown for various reasons.

Özet

Son yıllarda hem Türkiye’de hem de gelişmekte olan ülkelerde sokak çocuğu sayısında önemli bir artış gözlenmekte ve sokak çocukları kentin merkezlerinde daha fazla görünür hale gelmiştir. Buna bağlı olarak, “sokak çocuğu sorunu” kamuoyunda ve hükümet çevrelerinde yaygın bir biçimde tartışılmaktadır. Bu çalışma, Gaziantep sokaklarında yaşayan çocukların farklı özelliklerini ortaya koyan betimsel bir açıklama sunmaktadır. Türkiye’nin önemli metropolleri arasında yer alan Gaziantep son yirmi yılda önemli ekonomik ve demografik dönüşümler yaşamış ve kırsal bölgelerden hızlı bir göç almıştır. Diğer büyük kentlerde olduğu gibi Gaziantep’te de sokak çocuğu sayısında önemli bir artış gözlenmektedir. Bu çalışma, Gaziantep’te sokak deneyimi olan ve/veya sokakta yaşayan çocukların ve bu çocukların ailelerine ilişkin temel bazı özelliklerini analiz etmektedir. Çalışmanın örneklemi, belediye “rehabilitasyon merkezlerinde” (barınaklarında) kalan veya bu merkezlerle bir biçimde ilişki içinde olan 45 çocuğu kapsamaktadır. Çalışmanın en önemli bulgusu, yaygın kanının aksine bu çocuklar Doğu’dan göç ile gelen ailelerin çocukları değil; önemli bir bölümü Gaziantep’te doğmuş ve Gaziantepli yoksul hanelerden gelmektedir. Çocukları sokakta yaşamaya iten en önemli faktör, farklı nedenlere bağlı olarak ortaya çıkan aile parçalanması olgusudur.