Journals / Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi / 2019 / Cilt: 19 - Sayı: 42
PARENTS OF CHILDREN IN RESIDENTIAL CARE: AN ECO-SYSTEMIC QUALITATIVE INQUIRY ON LIFE EXPERIENCES, SERVICE EXPECTATIONS AND FUTURE PLANS
- Pages
- 65–99
- DOI
- —
Abstract
This research aims to examine the unique life experiences of parents whose children have been taken to the residential care by their demands using the eco-systems theory. A qualitative research method was used. In-depth interviews were conducted with 13 parents who requested institutional care for their children between 2014 and 2016 from the Ankara Department of Family and Social Policies. Research findings indicated that parents’ perceptions on parenting were mostly shaped by general gender discourse, they saw themselves as inadequate, they considered residential care as a last resort, they went to residential care where they could not adequately cope with the problems, and their perceived social support was inadequate. Parents felt that giving their own children to residential care is a kind of ‘loss’ experience and they experienced specific grief reactions. Communication with their children is continuing. Measures for parents’ problem of child care must be protective and preventive and should be based on inter-agency cooperation. Protective social work interventions should be planned for the families of children in residential care. Parents who do not abuse or neglect their children and demand residential care only due to socioeconomic conditions should be prevented from leaving their children in the child care institutions.
Özet
Bu araştırmanın amacı, kendi talepleri sonucu çocukları kurum bakımına alınmış olanebeveynlerin yaşam deneyimlerini eko-sistem yaklaşımı temelinde incelemektir. Nitelaraştırma yöntemi kullanılarak çocukları için Ankara Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğüne2014 ile 2016 yılları arasında kurum bakımı talebinde bulunan 13 ebeveyn ile derinlemesinegörüşmeler yapılmıştır. Araştırma sonucunda; ebeveynlerin anne ve baba olmaya ilişkinalgılarının toplumsal cinsiyet söylemlerinden etkilendiği, kendilerini yetersiz gördükleri,kurum bakımını son çare olarak değerlendirdikleri, karşılaştıkları sorunlarla baş edemediklerinoktada kurum bakımına yöneldikleri, ortak noktalarının sorunlar ile baş etmede sosyaldesteklerinin yetersizliği olduğu ortaya çıkmıştır. Ebeveynler çocuklarını kurum bakımınavermeyi kayıp olarak algılayıp yas süreci tepkileri deneyimlemiştir. Ebeveynlerin çocuklarıile iletişimleri sürmektedir. Ebeveynin çocuk bakımı sorununa yönelik önlemler koruyucuönleyici nitelikte olmalı ve kurumlararası işbirliğine dayanmalıdır. Kurum bakımında olançocukların aileleri ile koruyucu sosyal hizmet müdahaleleri planlanmalıdır. Çocuklarınıistismar-ihmal etmeyen ve yalnızca sosyoekonomik koşullar nedeniyle kurum bakımı talepeden ebeveynlerin çocukları için kurum bakımı hizmeti düşünülmemelidir.