The Spatial Points of Critique of Modernism in Alain Resnais Cinema, Remains of the Time and Memory: L'année Dernière À Marienbad and Hiroshima, Mon Amour

Alain Resnais Sinemasında Modernite Eleştirisinin Uzamsal İzleri, Zaman ve Bellekten Arta Kalan: Geçen Yıl Marienbad'da ve Hiroşima Sevgilim

Abstract

Alain Resnais, who is one of the important directors of contemporary cinema, transforms the art of cinema into an intellectual experience. His cinematographic style includes a critical perspective of his own age via space, time and memory. The points of memory and time are implicated in spatial construction of his films as an intellectual perspective. The theme of the article will be discussed through the spatial, time and memory vision of the films; L'année Dernière À Marienbad (Geçen Yıl Marienbad'da, 1961) and Hiroshima, Mon Amour (Hiroşima, Sevgilim, 1959) for reliving the attraction between his style and the intellectual characteristic of his age. The films are the first fiction films of Alain Resnais after his short and documentary films and also produced with the collaboration of well known New Novel stream’s main authors; Marguerite Duras and Alain Robbe-Grillet. The difference in his stylistic approach from the other directors of New Wave Cinema is implicit in the special characteristic of modern age’s time and space. The essay aims to clarify the cinematographic instruments of his style due to the mentioned characteristics of modern age. Thereby Alain Resnais creates the infeasible spatial of remembering and forgetting with the unique style of editing, cinematography and art directing.

Özet

Çağdaş sinemanın önde gelen auteur yönetmenlerinden Alain Resnais, sinema sanatını entelektüel bir deneyime dönüştürme ustalığıyla bilinen önemli yönetmenlerden biridir. Sineması içinde bulunduğu çağa; mekân, zaman ve hatırlama kavramları çerçevesinde eleştirel bir bakışla yaklaşabilmiştir. Savaş sonrası dönemin sorgulayıcı düşünsel ikliminin izlerini taşıyan Resnais’in, filmlerinde kullandığı biçemin, zamana ve belleğe yönelik düşünsel perspektifinin izleri, sinemasının uzamsal inşasında saklıdır. Bu uzamsal inşa sürecinin öğelerini tartışmak ve içinde bulunduğu dönemin düşünsel ve estetik ikliminden nasıl etkilendiğini vurgulamak amacıyla yönetmenin L'année Dernière À Marienbad (Geçen Yıl Marienbad'da, 1961) ve Hiroshima, Mon Amour (Hiroşima, Sevgilim, 1959) adlı iki filmi belirlenmiştir. Bu iki film hem Resnai’in belgesel ve kısa filmlerinden sonra ilk kurmaca çalışmaları olması nedeniyle hem de dönemin iki önemli yazarıyla - Marguerite Duras ve Alain Robbe-Grillet - yapılan ortaklaşa çalışmaların ürünleri olduğu için tercih edilmiştir. Çağdaşı olduğu Yeni Dalga sinemacılarından Resnais’i farklı kılan noktalar; dönemin mekân ve zaman algısı çerçevesinde değerlendirilmelidir. Çalışmanın amacı bu zaman ve mekân algısının Resnais’in anlatısında hangi araçlarla şekillendirildiğini irdelemektir. Dolayısıyla hatırlamanın ve unutmanın imkânsız uzamını; gerek kurgu gerekse görüntü ve sanat yönetimindeki kendine has biçemiyle oluşturmayı başarmasının izlerini tartışmak için Geçen Yıl Marienbad'da ve Hiroşima, Sevgilim filmleri; mekân, zaman ve bellek üzerinden metin analizi yöntemiyle incelenecektir.