Mediating function of language as symbolic/rhetorical action in meaning construction

Sembolik/retoriksel bir eylem olarak dil'in anlam inşasındaki aracılık işlevi

Abstract

This article analyzes mediating function of language in meaning construction according to the symbolic action theory of Kenneth Burke called as dramatism, which isolates motive in communication. According to symbolic action theory language is a strategic, motivated response to a specific situation. It views language as a form of action or as a mode of symbolic action rather than a impartial mirror through which events are objectively perceived, situations are defined. Humans have invented language to rationalize and understand the world, as well as to communicate with each other. Hence language constructs our truth. Symbolic action theory distinguishes clearly action from motion. Action is the symbolic side of human beings, which bases on human motives. On the other hand motion reflects the animal side of human beings, which bases on instincts and drives. Action means give meaning to language practices in language games, playing counter language acts based on this meanings, keeping in mind purposes, agencies and consequences of linguistically realized symbolic actions. Symbolic action theory defines the human as symbol-using animal. Humans imagine, give meaning and act symbolically. Symbols are instruments of meaning construction, which play an important role in the definition and construction of reality. Language is also a form of rhetoric. Because all symbolic actions are realized through a partical rherotic.Burke defined rhetoric as the use of language to form attitudes and influence action. For Burke, language is how humans view and understand the world, and rhetoric is how we communicate with each other. Rhetoric of symbolic actions must be focused on identification rather than persuasion. Identification is the common ground that exists between the speaker and audience. Without identification there is no persuasion. Burke’s symbolic action theory involves the idea of dramatism, or more specifically, the dramatistic pentad, through which rhetoric of symbolic actions is analyzed. The five elements of the dramatistic pentad (act, scene, agent, agency, purpose), Burke argues, are present in every communication situation

Özet

Bu çalışma, Kenneth Burke’nin iletişim esnasındaki güdüleri açıklayan sembolik eylem/ dramatizasyon kuramı çerçevesinde dilin anlam inşasındaki aracılık işlevini incelemektedir. Sembolik eylem kuramı dili, belirli bir durum karşısında bir nedene bağlanabilen, koşullara uygun gerçekleştirilen bir eylem biçimi olarak kabul eder. Dil gerçekliğin nesnel olarak algılandığı, durumların tanımlandığı tarafsız, saydam bir ayna olmaktan çok, bir eylem formu, sembolik bir eylem biçimidir. İnsanlar, dünyayı rasyonalize etmek ve anlamak için olduğu kadar birbirleriyle iletişim kurmak için de dili kullanırlar. Bu nedenle dil, tasarladığımız ve algıladığımız hakikati inşa eder. Sembolik eylem, dil oyunlarını sarmalayan dilsel pratiklere durum tanımlaması üzerinden anlam vermek, bu anlamlar temelinde amaç, araç ve sonuçlarını gözeterek karşı dil oyunları üzerinden dil pratikleri sergilemektir. Sembolik eylem kuramı insanın güdülerine dayalı simgeselliğini gösteren eylem ile dürtü ve içgüdülerine bağlı hayvansallığını yansıtan hareket arasında kesin bir ayrım yapar. İnsanı sembol inşa eden ve kullanan bir varlık olarak tanımlar. Bu yaklaşıma göre insan; sembolik düşünür, yorumlar ve eylemler gerçekleştirir. Semboller, anlamlandırma araçları olarak gerçekliğin tanımlanması ve inşasında çok önemli bir işlev üstlenirler. Sembolik eylem kuramına göre dil, aynı zamanda retoriksel bir eylem biçimidir. Çünkü bütün sembolik eylemler, kendilerine özgü bir retorikle gerçekleştirilir. Burke retoriği tutumları biçimlendirmek ve eylemleri etkilemek amacıyla dilin kullanımı olarak tanımlar. Burke için dil insanların dünyaya inceleme ve anlama tarzı, retorik ise insanların birbirleriyle iletişim kurma tarzını anlatır. Sembolik eylemlerin retoriği, iknadan çok özdeşlik oluşturmaya odaklanır. Özdeşleşme, dil pratikleri gerçekleştiren ve bu pratikleri anlamlandırmaya çalışan kişiler arasındaki ortak buluşma zeminidir. Özdeşleşme olmadan ikna olmaz. Sembolik eylemlerin retoriği dramatizasyon olarak adlandırılan beş aşamalı bir çözümleme yöntemiyle okunur. Burke; eylem, sahne, aktör, araç ve amaç’tan oluşan bu beş unsurun her iletişim durumunda bulunduğunu ileri sürer.