Effect of Intermittent Hypoxia on Cardiac Muscle CalciumHomeostasis in Experimental Type 1 Diabetes Mellitus

Deneysel Tip 1 Diabetes Mellitusta Aralıklı Hipoksinin Kardiyak Kas Kalsiyum Homeostazisine Etkisi

Ayhan Tanyeli, Derya Güzel Erdoğan, Metin Baştuğ, Ali Doğan Dursun, Fırat Akat, Demet Tekin, Hakan Fıçıcılar

Abstract

Objective In this study; it was investigated the effect of intermittent hypoxia on cardiac phospholamban and Ca2+-calmodulin-dependent protein kinase II (CaMKII) levels in experimental diabetic cardiomyopathy. ( Sakarya Med J 2019, 9(3):536-543 ).Materials and MethodsWistar albino male rats (n=34) were randomized to four groups: control (C), intermittent hypoxia (IH), diabetes mellitus (DM) and diabetes mellitus + intermittent hypoxia (DM+IH). Injection of streptozotocin (50 mg/kg, i.p.) followed by 250 mg/dL and above blood glucose levels, was accepted as diabetes mellitus. The IH and DM+IH groups were subjected to 6 hours/day hypoxia for 42 days at a pressure corresponding to a height of 3000 m. Kruskal Wallis test, multiple comparisons tests, and Wilcoxon tests were used for evaluating.Results Rats were weighed routinely to demonstrate weight loss in diabetes and to monitor metabolic health status of rats. The weight increase in the IH group was at most and the DM group was at least. The differences between C and DM (p=0.003), C to DM+IH (p=0.024), IH to DM (p=0.001), IH to DM+IH (p=0.006) groups were statistically meaningful at the end of the experiment. It has not been detected any meaningful difference among the groups of Phospholamban/glyceraldehyde-3 phosphate dehydrogenase (PLB/GAPDH) (p=0.294). In terms of CaMKII/GAPDH, a statistically significant difference was found between C and DM; C and DM+IH and IH and DM+IH groups (p

Özet

Amaç Bu çalışmada; Deneysel diyabetik kardiyomiyopatide aralıklı hipoksinin kardiyak fosfolamban ve Ca+2- kalmodulin bağımlı protein kinaz II (CaMKII) düzeylerine etkisiaraştırıldı. ( Sakarya Tıp Dergisi 2019, 9(3):536-543 ) Gereç veYöntemler Wistar albino erkek sıçanlar (n = 34) dört gruba randomize edildi: kontrol (C), aralıklı hipoksi (AH), diabetes mellitus (DM) ve diabetes mellitus + aralıklı hipoksi (DM +AH). Streptozotosin (50 mg/kg, i.p.) uygulandı ve 250 mg/dL ve üzeri kan glukoz seviyeleri diabetes mellitus olarak kabul edildi. AH ve DM+ AH grupları, 3000 m yüksekliğekarşılık gelen bir basınçta 42 gün boyunca 6 saat/ gün hipoksiye tabi tutuldu. Değerlendirmede, Kruskal Wallis testi, çoklu karşılaştırma testleri ve Wilcoxon testleri kullanıldı. Bulgular Diyabetteki kilo kaybını göstermek ve ratların metabolik sağlık durumlarının takibi için rutin olarak ratlar tartıldı. AH grubundaki ağırlık artışı en fazla idi ve DM grubuen azdı. C ve DM (p= 0.003), C- DM + AH (p= 0.024), AH- DM (p= 0.001), AH- DM+ IH (p= 0.006) arasındaki farklar istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Fosfolamban/gliseraldehit-3 fosfat dehidrogenaz (PLB/ GAPDH) grupları arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır (p= 0.294). CaMKII/ GAPDH açısından, C ve DM; C ve DM+ AH ileAH ve DM+ AH grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulundu (p