Ranibizumab Followed by bevacizumab for neovascular age-related macular degeneration: can visual acuity be maintained?

Eksudatif tip yaşa bağlı maküla dejenerasyonunda tedaviye ranibizumab ile başlayıp bevacizumab ile devam edildiğinde görme keskinliğindeki değişim sürdürülebilir mi?

Abstract

Purpose: To evaluate the efficacy of a loading dose of ranibizumab for three months followed by a pro re nata (PRN) dosing regimen of bevacizumab for the treatment of neovascular age-related macular degeneration (AMD). Material and Methods: The medical reports of patients with neovascular AMD treated with 3 monthly ranibizumab injec- tions followed by bevacizumab PRN were reviewed retrospectively. Visual acuity (VA) assessed with an ETDRS chart and central foveal thickness (CFT) determined with optical coherence tomography (OCT) were recorded at baseline and monthly thereafter. Results: Fifty-four eyes of 53 patients were involved in the study. The mean duration of follow-up was 10 months (range, 7-12 months). The mean VA was 1.07±0.51 logarithm of the minimum angle of resolution (logMAR) before treatment, which increased to 0.91±0.64 logMAR at the 3rd month (p=0.04) and 0.89±0.66 logMAR at the last visit (p=0.034 vs. baseline). VA was the same in 23 eyes (42.6%) and increased by at least 1 line (5 letters) in 25 (46.3%) eyes at the last visit. After switching to bevacizumab, VA was maintained in 39 (72.2%) eyes and increased by at least one line in 8 (14.8%) eyes with respect to values after ranibizumab loading. The mean CFT in OCT was 324.8±93.1 μm before treatment, 256.3±35.4 μm at the 3rd month (p=0.039 vs. baseline), and 242.35±34.13 μm at the last visit (p=0.031 vs. baseline). The mean number of bevacizumab PRN injections was 0.42/eye/month. Conclusion: The increase in VA obtained by the ranibizumab loading dose could be maintained with bevacizumab PRN treatment in patients with neovascular AMD.

Özet

Amaç: Bu çalışmada eksudatif tip yaşa bağlı makula dejenerasyonu tanısı bulunan ve 3 doz yükleme ranibizumab tedavisi sonrası gerektiğinde bevacizumab tedavisine geçilen hastalarda tedavi sonuçlarını belirlemek amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: İlk 3 doz ranibizumab yükleme tedavisi sonrası gerektiğinde bevacizumab tedavisine geçilen hastala- rın dosyaları retrospektif olarak incelenmiştir. Görme keskinliği ETDRS eşeli ile ve santral foveal kalınlık Optik koherens tomografi (OKT) ile değerlendirilen hastaların kayıtları tedavi öncesi ve takiplerde aylık belirlenmiş ve kaydedilmiştir. İlk 3 ay 3 doz ranibizumab yükleme tedavisi sonrası takiplerde hastalar aylık değerlendirilmiş ve gerektiğinde bevacizumab uygulanmıştır. Bulgular: Elliüç hastanın 54 gözü çalışmaya dahil edilmiş olup ortalama takip süresi 10 (min:7 max:12) aydır. Başlangıç görme keskinliği 1.07±0.51 logMAR iken, 3.ayda 0.91±0.64 logMAR’a (p=0.04) ve son takipte 0.89±0.66 logMAR’ a (p=0.034) arttı. Son takipte başlangıca göre görme keskinliği 23 (%42.6) gözde aynı kalırken 25 (%46.3) gözde artış gösterdi (en az bir sıra, 5 harf). Bevacizumab tedavisine geçildikten sonra ise görme keskinliği yükleme doz uygulandıktan sonraya göre 39 (%72.2) gözde sabit kalırken 8 (%14.8) gözde en az bir sıra arttı. Tedavi öncesinde ortalama Optik Koherens Tomografi (OKT) ile değerlendirilen Santral Foveal Kalınlık (SFK) 324.8±93.1 μm iken, 3. ayda 256.3±35.4 μm olarak (p=0.039 baş- langıca göre), son kontrolde 242.35±34.13 μm (p=0.031 başlangıca göre) olarak belirlendi. Gerektiğinde tedavi döneminde ortalama bevacizumab uygulama sayısı 0.42/göz/ay olarak saptanmıştır. Sonuç: Sonuç olarak ilk üç doz yükleme ranibizumab tedavisi ile elde edilen görme keskinliğindeki artış sonrasındaki ta- kiplerde gerektiğinde bevacizumab uygulaması ile hastaların çoğunda korunabilmiştir.