Is there a Relation Between Type 1 Diabetes Mellitus and ADHD and Severity of ADHD in Children and Adolescents? A Case-Control Study

Çocuk ve Ergenlerde Tip 1 Diyabetes Mellitus ile DEHB ve DEHB Şiddeti Arasında Bir I lişki Var mı? Vaka Kontrol Çalışması

Abstract

Our aim in this study was to investigate the relation between type 1 diabetes mellitus (DM) and attention deficithyperactivity disorder (ADHD) and severity of ADHD in children and adolescents. Cases (n:80) and healthy children (n:80) aged 6-18 and followed-up with Type 1 DM were included in the study. Psychiatric evaluation in the light of DSM-5 (The Diagnostic andStatistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition diagnostic criteria), an information form, the ADHD section of the Schedulefor Affective Disorders and Schizophrenia for School-Age Children (6-18) (K-SADS-PL-T), the DuPaul ADHD Rating Scale, theConners Teaching Rating Scale (CTRS), and the Conners Parental Rating Scale (CPRS) was applied to the participants. The twogroups were compared in terms of ADHD and ADHD severity. Sixteen of the cases with type 1 DM, and 5 of the control groupwere diagnosed with ADHD, the rate of ADHD being higher in the case group (chi-square p

Özet

Çalışmamızda çocuk ve ergenlerde tip 1 diyabetes mellitus (DM) ile dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu (DEHB) ve DEHB şiddetiyle ilişkinin araştırılmasını amaçladık. Çalışmaya 6-18 yaş arası, tip 1 DM tanısı ile takip edilen olgular hastalar(n:80) ve sağlıklı çocuklar(n:80) alındı. Katılımcılara DSM-5(Amerikan Psikiyatri Birliği Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve istatistiksel El Kitabı'nın beşinci baskısı) tanı ölçütlerinin göz önünde bulundurulduğu psikiyatrik değerlendirme, bilgi formu, Okul Çağı Çocukları (6-18) için Duygulanım Bozuklukları ve Şizofreni Görüşme Çizelgesi - Şimdi ve Yaşam Boyu şekli - Türkçe Uyarlamasının(ÇDŞG-ŞY-T) DEHB ile ilgili kısmı, DuPaul DEHB ölçeği, Conners Öğretmen Derecelendirme Ölçeği(CÖDÖ) ve Conners aile Derecelendirme Ölçeği (CADÖ) uygulandı. İki grup DEHB ve DEHB şiddeti açısından karşılaştırıldı. Tip 1 DM’li tanılı hastalarınolguların 16’sı, kontrol grubundan ise 5’i DEHB tanısı aldı ve vaka grubunda DEHB tanısı oranı daha yüksek çıktı (Ki-Kare p