No Interaction Between Childhood Maltreatment and Serotonin Transporter Gene in Recurrent Major Depressive Disorder: A Clinical Sample

Yineleyici Depresyonda Çocukluk Çağı Kötü Muamelesi ile Serotonin Taşıyıcı Geni Arasında Etkileşim Yok: Klinik Bir Örneklem

Yunus TERZİ, Altan EŞSİZOĞLU, Gamze ÖZÇÜRÜMEZ, Neşe DİREK, Hasan Talha YURDAKUL, Feride ŞAHİN

Abstract

Introduction: There is inconsistent evidence of interaction betweenchildhood adversities and a serotonin transporter promoter polymorphism(5-HTTLPR) in depression. It is hypothesized that genetic sensitivity to stresscould be more specific to recurrent major depressive disorder (MDD). Theaim of the study is to replicate a recent study which provided preliminaryevidence of interaction between severity of childhood maltreatment andthe 5-HTTLPR polymorphism in recurrent MDD.Methods: Participants included a well-characterized clinical sample of70 recurrent MDD cases and 67 never psychiatrically ill controls, aged18 years or over. Socio-demographic and clinical information form,Composite International Diagnostic Interview (CIDI), Childhood TraumaQuestionnaire (CTQ), Beck Depression Inventory (BDI) were applied toboth groups, along with genotyping.Results: There was no interaction between childhood maltreatmentand the 5-HTTLPR in relation to recurrent MDD. All forms of childhoodmaltreatment were reported as more severe by cases than controls,and there was an independent association between maltreatment andrecurrent MDD.Conclusion: The path forward to detect genetic risk loci for depressionremains challenging. Taking childhood maltreatment history intoaccount could lead to a richer understanding of differences in biologicalcorrelates, genetic underpinnings, and outcomes.

Özet

Amaç: Depresyonda, çocukluk çağı olumsuz yaşantıları ile serotonin taşıyıcı promotör bölgesi gen polimorfizmi (5-HTTLPR) arasında etkileşime dair birbiriyle uyuşmayan bulgular bildirilmektedir. Strese genetik duyarlılığın özellikle yineleyici majör depresif bozuklukta (MDB) etkin olabileceği varsayılmaktadır. Çalışmanın amacı, yineleyici MDB’de çocukluk çağı kötü muamelesi ile 5HTTLPR polimorfizmi arasında etkileşim olduğu yönünde ön kanıt bildiren yakın tarihli bir araştırmayı klinik örneklemde yinelemektir. Yöntem: Çalışmaya, 18 yaş ve üzerinde, iyi tanımlanmış klinik örneklem olarak 70 yineleyici MDB hastası ve hiç ruhsal bozukluğu olmayan 67 birey katılmıştır. Tüm olgulara genotiplemeyle birlikte sosyodemografik ve klinik bilgi formu, Uluslararası Bileşik Tanı Görüşmesi, Çocukluk Çağı Travma Ölçeği, Beck Depresyon Envanteri uygulanmıştır. Bulgular: Çocukluk çağı travması ile 5-HTTLPR polimorfizmi arasında yineleyici MDB açısından etkileşim saptanmamıştır. Klinik örneklemde kontrollere kıyasla tüm çocukluk çağı kötü muameleleri daha şiddetli olarak bildirilmiştir. Kötü muamele ile yineleyici MDB arasında bağımsız bir ilişki bulunmuştur. Sonuç: Depresyon için genetik risk lokusları saptamak halen güçlüğünü korumaktadır. Öyküde çocukluk çağı kötü muamelesini dikkate almak biyolojik bağıntıları, genetik alt yapıyı ve sonuçlarını daha iyi anlamaya aracılık edebilir.