Possible Correlates of Posttraumatic Growth Among Patients with Type II Diabetes

Abstract

Diabetes, a chronic illness, affects individuals' lives dramatically. The present study aims to evaluate therole of possible psychosocial variables associated with Posttraumatic Growth (PTG) among outpatientswith diabetes with a history of inpatient treatment. Within a theoretical framework of the model ofSchaefer and Moos (1998), the roles of perceived social support, self-efficacy, diabetes-related variables,and cognitive processing have been examined by employing structural equation modeling in a sample ofoutpatients with diabetes having a history of at least one inpatient treatment. A total of 275 diabeticoutpatients, 183 women and 92 men, who were treated at least once in a hospital, participated in the study.The mean age of participants was 52.09 ± 9.49 years. Diabetes-related factors mediated the relationshipbetween perceived social support and PTG. Also, cognitive processing mediated the relationship betweenself-efficacy and PTG. Increasing patients' self-efficacy and facilitating social support networks should betaken into account when designing psychosocial intervention programs in diabetic patients, as theprograms with content support high control perception of their health.

Özet

Kronik bir hastalık olan diyabet, bireylerin yaşamlarını çarpıcı biçimde etkiler. Bu çalışma yatarak tedavi alma öyküsü bulunan diyabetli hastalarda travma sonrası gelişim (TSG) ile ilişkili olası psikososyal değişkenlerin rolünü değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Schaefer ve Moos (1998) modelinin teorik çerçevesi dikkate alınarak, diyabetli hasta grubunda algılanan sosyal desteğin, öz yeterliliğin, diyabetle ilgili değişkenlerin ve bilişsel işlemenin rolü yapısal eşitlik modeli kullanılarak incelenmiştir. Araştırmaya diyabet nedeniyle yaşamında en az bir kez hastanede tedavi gören 183 kadın ve 92 erkek olmak üzere toplam 275 ayaktan tedavi gören diyabet hastası katılmıştır. Katılımcıların yaş ortalaması 52.09 ± 9.49 yıldır. Bulgulara bakıldığında, diyabetle ilgili faktörlerin, algılanan sosyal destek ile TSG arasındaki ilişkiye aracılık ettiği görülmüştür. Ayrıca, bilişsel işlemleme, öz yeterlilik ve TSG arasındaki ilişkiye aracılık etmiştir. Hastaların öz yeterliliğini arttırmak ve sosyal destek ağlarını kolaylaştırmak içerikli programlar, hastaların sağlıklarına ilişkin yüksek kontrol algısını desteklediği için diyabetli hastalarda psikososyal müdahale programları tasarlarken dikkate alınmalıdır.