The Endless Discussion of Constitutional Founding: The Problem of Constituent Power in Hannah Arendt and Carl Schmitt

Anayasal Kuruluş Konusunda Kapanmayacak Tartışma: Hannah Arendt ve Carl Schmitt'te Kurucu İktidar Sorunu

Abstract

In this article Hannah Arendt and Carl Schmitt s opponent thoughts about constituentpower are discussed. The aim of discussion is to reconsider the concept of constituentpower in an enriched conceptual framework. Thereby the article suggests movingbeyond present infertile politic and academic discussion on constitution makingproblem in Turkey.The basic suggestion of the article is to think the concepts of constituent power andpopular sovereignty together. The assumption which the suggestion based on is thatpopular sovereignty creates a gap in a constituted order and the people s constituentpower continues to exist in it. In this conceptual context the constitutional and politicalproblems can be comprehended beyond procedural ones. Hannah Arendt does not make a distinction between sovereignty and popularsovereignty. She follows a line from Bodin to Sieyès and criticizes their concepts ofsovereignty and unity describing them out of the political. According to her Frenchrevolutionary concept of popular sovereignty, answered the purpose of transcendenceto reestablish the absolute which the revolution took over from French Monarchy.Since authority and power were united within the concept of popular sovereignty.And that provided surety of the legitimacy of manmade laws. Therefore the popularsovereignty positing will of people above law blocks stable foundations and makes way for a chaos of permanent revolution . This fear sharpens Arendt s opposition ofdemocracy.Because of that Arendt does not make a distinction between the concepts of sovereigntyand popular sovereignty separates the concept of constituent power from popularsovereignty. According to her, founding act bases on making separation betweenauthority and power. At this juncture she faces Rome. Because Romans had achievedto separate the two: Potestas in populo, auctoritas in Senato. Then Arendt indicatesAmerican Revolution which the unique successful experience of founding acts amongmodern revolutions. But American Revolution is an exception. In America was suchthat only Americans had the conditions of pure political act.It was Carl Schmitt who carries the Sieyèsian conceptualization of constituent powerand constituted power to the twentieth century. Both in Constitutional Theory andin The Concept of The Political which is preparatory of the former one he claimedthe thoughts which are the sources of Arendt s criticism. The concepts of identity ,homogeneity and sovereignty are used by Carl Schmitt for grounding the assumptionsrelating the founding of political unity.Carl Schmitt defines constitution as a decision on type and form of a politicalunity. So his democratic concept of constituent power grounded on an immanentconceptualization of popular sovereignty. As a Rousseauist Schmitt grounds the relationbetween constituent power and popular sovereignty and indicates the continuityof the people s constituent act. But he also is a severe opponent of democracy. Thisopposition comes to light in his theory of representation. As a Rousseauist Schmittclaims that representation and democracy cannot be reconciled and the political isconditioned with representation.The radical interpretation of Carl Schmitt s democratic theory of constituent power,by way of the relation between constituent power and popular sovereignty, suggeststhinking of democracy with constituent power. Thus constitutional-political conflictscan be comprehended beyond procedural matters.

Özet

Hannah Arendt, egemenlik ve halk egemenliği arasında ayrım yapmaz. BodindenRousseau ve Sieyèse bir çizgiyi takip ederek egemenlik ve birlik kavramlarını politikadışı olmakla eleştirir. Ona göre Fransız Devriminin halk egemenliği kavramı, Devriminmonarşiden devraldığı mutlakı yeniden tesis edecek bir aşkınlık ihtiyacını karşılamıştır.Otorite ve iktidar Fransız Devriminde halk egemenliği kavramı içinde birleştirilmiş veinsan yapısı yasanın meşruiyetini sağlayacak aşkın güvence bu kavram ile sağlanmıştır.Halkın iradesini yasanın üzerinde konumlandıran halk egemenliği kavramı ona göreistikrarlı kurumların yaratılması önünde her zaman engel olacak bir sürekli devrimkarmaşasına neden olur. Bu bakımdan Arendtin düşüncesinin keskinleştiği yerdemokrasi karşıtlığıdır. Arendt, egemenlik ve halk egemenliği kavramlarını ayırmadığı için politikanın dışındatuttuğu halk egemenliğini kurucu iktidardan ayırır. Kurucu eylemi, otorite ve iktidarınbirleşmesi olarak düşündüğü halk egemenliğinden kopararak, otorite ve iktidarıayırmaya dayandırır. Otoriteyi kurucu ataların eyleminin deneyimi, iktidarı halkınbirlikte eylemi ile tanımlayan Romada kurucu eylemi yeniden keşfeder. Bunun moderndevrimler bakımından tek başarılı örneği olarak da Amerikan Devrimini gösterir.Amerikan Devrimi, ona göre aşkın bir mutlak yaratmamış saf bir politik kurucu iktidardeneyimidir. Fakat Amerikan Devrimi, sosyal sorunun olmadığı bir ülkede gerçekleşmesi,devrim öncesi halkın müzakere kültürünü yaratan kurulu yapıların bulunduğu gibigerekçelerle tarihsel bir istisna olarak sunulmuş ve politika içinde kurucu iktidar butarihsellikte hapsedilmiştir. Sieyèsçi kurucu iktidar - kurulu iktidar ayrımını yirminci yüzyıla taşımış olan CarlSchmitttir. Schmitt gerek Anayasa Öğretisinde gerekse de ona zeminini sunan SiyasalKavramında Arendtin eleştirilerinin kaynağı olan fikirleri geliştirmiştir. Özdeşlik,türdeşlik, egemenlik kavramları bu eserlerde siyasal birliğin kuruluşuna ilişkinvarsayımların temellendirilmesinde kullanılır. Anayasayı siyasal birliğin kendi formuve tipi üzerine verdiği karar olarak tanımlayan Schmittte kurucu iktidarın demokratikteorisi, halk egemenliğine dayanır. Kuruculuğu Rousseaucu halk egemenliğinedayandıran Schmitt, halk egemenliği ve kurucu iktidar arasındaki ilişkiyi temellendirerekkurucu iktidarın sürekliliğine işaret etse de demokrasi karşıtlığını temsil ilişkisiyle ortayakoyar. Ona göre temsil demokrasinin karşıtıdır ve siyasalı koşullandırmıştır. Schmittin temellendirdiği ilişkinin radikal yorumu, kurucu iktidarı , kapanmayan siyasalçatışmanın temel kavramı olarak temellendirir. Bu yorum, kurucu iktidar alanında siyasetfelsefesinin ürettiği zengin malzemenin, anayasal-siyasal olguların değerlendirilmesindekısır tartışmaların ötesine geçilmesini sağlayacak araçlar sunmaktadır. Bu makalede, Hannah Arendt ve Carl Schmittin kuruculuk konusunda birbirine karşıtbiçimde konumlanan görüşleri tartışılmaktadır. Tartışmanın amacı, kurucu iktidarkavramının zengin bir kavramsal çerçeve içinde yeniden düşünülmesini sağlamaktır. Makalenin temel önerisi kurucu iktidarı, halk egemenliği kavramı ile birlikte düşünmektir.Bu önerinin dayandığı varsayım, halk egemenliğinin kurulu düzen içinde kapanmayanbir boşluk yarattığı ve halkın kuruculuğunun kurulu düzen içinde kaybolmadığıdır.Siyasal-anayasal gelişmeler bu varsayım ekseninde incelendiğinde kurucu iktidarkavramı, teknik bir sorun olmanın ötesinde kavranabilecektir