State of Emergency in Turkey: Raison d état, Soldiers and Civillians

Abstract

The Turkish State of Emergency originated following the military coup in 12 September1980 and lasted until the end of November 2002. Initially, the emergency state created a different set of administrative and legal rules in the areas where it was mainlyimplemented in the Kurdish populated regions in Turkey. However, the suspensionof the norm under the emergency state that lasted almost for two decades caused aperpetuating shift in the civil and military administrations in Turkey. Moreover, it causedthe emergency state to be not solely a legal and administrative implementation but acontinuous reflection of Turkish raison d état when it faces a crisis. This continuousreflection is also apparent in Turkey s national threat perception and attribution of civiland military roles in public and political spheres. The attribution of civil and militaryroles under the emergency state, thus, both blurred the line between the distinctcivil and military roles, as well as, the line between the norm and exception. In orderto trace back the origins of the idea on the state of emergency in Turkey and derivethe necessary empirical argument in the theoretical discussion, this article analysesminutes of the National Security Board (Milli Güvenlik Konseyi) and ConsultationAssembly (Danışma Meclisi) during the relevant discussions. In order to explore theimpact of state of emergency on the successor civilian governments, the article alsoanalyses relevant parliamentary minutes and statements. Moreover, this study makesan analytical survey of the Turkish emergency state and highlights that, due to the longcourse of emergency rule; the line between exception and norm became blurred.We also focus on how the Turkish Armed Forces stepped into the civilian domain torestore state authority while the Kurdistan Workers Party (PKK) advanced its militarycampaign against the Turkish state in 1980s and 1990s. We also shed light on thechanging military tactics, strategies and their consequences by referring to emergencyof state in the early 1990s. We argued that Turkish General Staff was the practicalstate institution to decide upon the declaration of the state of emergency throughthe National Security Council. At the end of paper we claim that the emergency stateemerged as not solely a legal and administrative implementation but a continuousreflection of Turkish raison d état when it faces a crisis.

Özet

12 Eylül 1980 askeri darbesi Türkiyede sosyal, ekonomik ve siyasal alanda geniş çaplıdeğişikliklere yol açmıştır. Aynı zamanda darbe yönetimi, 1982 yılında yürürlüğe girenve günümüzde de geçerliliğini sürdüren Anayasayı hazırlamıştır. 1982 anayasanınönemli özelliklerinden biri olağanüstü hal kavramını Türkiyenin siyasi arenasınataşıması olmuştur. 1982 Anayasası ile birlikte anayasal düzene dâhil olan olağanüstühal, mevcut sıkıyönetim uygulamalarının yerine geçerek 1 Mart 1984 tarihindenbaşlayarak uygulamadan kalktığı 30 Kasım 2002 tarihine kadar varlığını sürdürmüştür.Bu çalışma, olağanüstü hal uygulamasının devlet aklının bir tezahürü olduğunu iddiaetmektedir. Tehdit algılamalarına göre şekillenen olağanüstü hal uygulamalarınınyasa koyucu ile yasa koruyucu arasındaki sınırların muğlâklaştığı dönemlerde güçkazandığı düşünülmektedir. Olağanüstü halin tesisine ve devamına karar verenmuktedirin kendisidir. Bu çalışma öncelikli olarak devlet aklı ve olağanüstü halkavramlarıyla ne kastedildiğini izah etmeye çalışmaktadır. Sonrasında Türkiyedeolağanüstü hal uygulamasının arkasındaki tartışmaları serimlemek için Milli GüvenlikKonseyi ve Danışma Meclisi tutanaklarını incelemektedir. Olağanüstü halin, askeriyönetimin ardında gelen sivil yönetimler üzerindeki etkisini incelemek için ise Meclistutanaklarını mercek altına almaktadır. Çalışma boyunca istisna ve norm arasındakiçizginin olağanüstü hal uygulaması altında nasıl belirsizleştiği analitik bir çerçevedenörneklerle analiz edilmeye çalışılmaktadır. Özellikle 1980li ve 1990lı yıllarda Türk SilahlıKuvvetlerinin PKK ile silahlı mücadelede devlet otoritesini yeniden tesis etmek adınaolağanüstü hal rejiminden yararlandığını ve askerlerin Milli Güvenlik Kurulu üzerindenolağanüstü hale karar veren yetkili merci olduğunu vurgulamaktadır. Bu durumunasker-sivil ve devlet-toplum ilişkisine doğrudan etki ettiği savunulmaktadır.