In Pursuit of the Meaning:The Problem of Subjectivity in Arendt's Thought

Abstract

This paper focuses on the notion of subjectivity in the political thought of Hannah Arendt. Although she did not problematize the subjectivity directly, when thinking on the problem of 'political action' in the modern age, she examines the subject as the agent of action. The work of The Human Condition presents a kind of portrait of the individual in the modern age and deals with the existence of the individual in active life which is asserted as vita activa. For Arendt, the dichotomy between modern and postmodern versions of the subjectivity is not satisfying. In other words, she aims to point out that we do not have to make a choice between self-sovereign and autonomous subject and the subjected subject. She has decentralized the subject without subjugating it to any other structure, discourse, ideology or hegemonic process according to which the subject is neither at the exact centre of all possible action nor is completely passive with having no capacity to act. In this way, she conceptualizes subjectivity as 'subject in plurality' through integrating the 'other' to the conceptualization and tries to disclose that the subject can exist only through a 'positive' and 'concrete' relationship with the other. In this sense, this study aims to contribute to the examining of the political and the possibilities of constructing a new world through the notions of subject, other, freedom and political action

Özet

Bu çalışma Hannah Arendt'in siyaset kuramındaki özne sorunsalına odaklanmaktadır. Doğrudan öznellik meselesini sorun edinmemesine rağmen, Arendt modern çağda 'siyasal eylem' sorununa odaklandığında eylemin faili olarak özneyi sorunsallaştırır. İnsanlık Durumu çalışması, modern çağdaki insanın bir tür portresini sunar ve aktif yaşam içinde bireyin varoluşunu ele alır. Arendt için öznenin modern ve postmodern kavramsallaştırmaları arasındaki ikilik yeterli değildir; diğer bir deyişle, egemen ve özerk özne ile tabi kılınmış özne arasında bir seçim yapmak zorunda olmadığımızı göstermeyi hedeflemektedir. Arendt özneyi ne bütün olası eylemlerin merkezine koyarak ne de hiçbir eyleme yetisinin olmadığı şeklinde pasifleştirerek; herhangi bir yapıya, söyleme, ideolojiye veya hegemonik sürece de maruz bırakmadan 'merkezsiz' kılmıştır. Böylece özne sorunsalına 'öteki'yi de dâhil ederek öznelliği 'çoğullukta özne' olarak kavramsallaştırmış ve öznenin ancak öteki ile kurulacak 'pozitif' ve 'somut' bir ilişki aracılığıyla var olabileceğini göstermeye çalışmıştır. Bu bağlamda bu çalışma Arendt'in özne, öteki, özgürlük ve siyasal eylem kavramları aracılığıyla siyasal olanın ve yeni bir dünya inşa edebilmenin olanaklarının sorgulanmasına katkı sunmak amacındadır