THE NEW FORM OF THE PUBLIC-CIVIL SOCIETY RELATIONS AND THE WELFARE STATE

Abstract

As the field of activity becomes narrower inlocal governments, it is easier and less costlyto reflect the preferences of people. Since thedistance between society and administration iscloser, the local government formed qt politicaland administrative levels produces more effective results in terms of democratic efficiency.In this new administrative form, which can alsobe expressed as “local governance”, the localgovernment in an autonomous structure, assuming more responsibility to cooperate withthe central government, private sector and other actors (development agencies, NGOs, etc.)At this point, while focusing on the needs anddisadvantages, it is necessary to understandthat NGOs hold basic responsibilities in termsof cooperating with local governments in various forms such as local education, provisionof social services, empowerment of solidarityand protection of freedoms. After the collapseof welfare politics, the importance of cooperation between government and civil societyhas emerged. It is then necessary to talk aboutthe increasing importance of civil society as aprominent actor in the field of social welfare, inthe sense that having the basis for providingservices without being exposed to the conditions of bulkiness, inefficiency and red-tape.The cooperation mechanism, recently revealed in Sultanbeyli within the context of Syrian refugees, is a good example which bringsSultanbeyli Municipality, Sultanbeyli Governorship, the Ministry of Family and Social Policyand some important non-governmental organizations together as project partners.

Özet

Merkezileşme yerine daha dar bir faaliyet alanında işlev yürüten yerel yönetimler, bu alanlarda yaşayan bireylerin tercihlerini yansıtmak açısından daha kolay ve daha az maliyetli hizmetler sunmaktadır. Toplum ve yönetim arasındaki mesafe daha kısa olduğundan, yerel hükümet siyasi ve idari seviyede demokratik etkinlik açısından daha etkili sonuçlar üretmektedir. “Yerel yönetişim” olarak da ifade edilebilen bu yeni idari formda yerel yönetim anlayışı, merkezi yönetimle, özel sektörle ve diğer aktörlerle (kalkınma ajansları, STK’lar vb.) işbirliği yapmak suretiyle, özerklik ve verimlilik açısından daha fazla sorumluluk alan bir formda ifade bulmaktadır. Bu noktada insan ihtiyaç ve dezavantajlarına yönelirken, STK’ların yerel yönetimlerle işbirliği içerisinde, yerel eğitim, sosyal hizmet, sosyal dayanışmanın güçlendirilmesi ve insan haklarının korunması gibi temel işlevlere sahip olduğunu belirtmek gerekir. Refah politikasının çöküşünden sonra, hükümet ve sivil toplum arasındaki işbirliğinin önemi gittikçe artmaktadır. Bu bakımdan, hantallık, verimsizlik ve bürokratizm gibi merkezi hükümetlerin dezavantajlı koşullarına maruz kalmadan hizmet sunma temeline sahip olma anlamında, sivil toplumun önemi gittikçe artmaktadır. Bu bağlamda Sultanbeyli sınırları dâhilinde mülteciler için oluşturulmuş ve Sultanbeyli Belediyesi, Sultanbeyli Kaymakamlığı, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ve bazı önemli STK’ları proje ortakları olarak bir araya getiren önemli bir işbirliği mekanizması, buna iyi bir örnek teşkil etmektedir.