Critical Perspectives on Euro-Mediterranean Relations after the “Arab Spring”

Abstract

The essay points out that the transformations caused by the uprisings of the “Arab Spring” imply thenecessity of rethinking the history of the Euro-Mediterranean relations – since the Treaty of Rome(1957) until the Review of the European Neighbourhood Policy in 2015 – and of reconsidering theirfuture perspectives. In these relations the cultural legacy of colonialism is still very strong through theinfluence that the western powers have continued to exercise towards the postcolonial States both inAfrica and the southern shore of Mediterranean. In particular the study outlines the colonial concernsthat played central role in the establishment of the EEC in 1957 through the association agreementswith the postcolonial States in the frame of the project called “Eurafrica”.The overcoming of the colonial heritage ought to radically change the European protectionist policiesand the conditionality clause towards the countries of the southern shore of Mediterranean in orderto realise a condition of interdependence and a real partnership of equals in the common space ofMediterranean. In this perspective, a different migration policy which considers the migrant as atransnational actor able to contribute to the development of both his country of origin and of thereceiving one is also necessary.

Özet

Makale “Arap Baharı” ayaklanmaları ile başlayan dönüşümün, Roma Anlaşmasından 2015’de Komşuluk Politikasının gözden geçirilmesine kadar olan döneme dair Avrupa-Akdeniz İlişkileri tarihini ve bu ilişkilere dair gelecek perspektiflerini yeniden düşünme ihtiyacı doğurduğuna işaret etmektedir. Avrupa Devletlerinin Afrika ve Akdeniz’in Güney kıyılarında yeralan koloni geçmişi olan devletler üzerindeki etkisi çok yüksek olduğundan kolonyalizmin kültürel mirası halen oldukça güçlüdür. Makale, ”AvroAfrika Projesi” çerçevesinde eski koloni devletleri ile imzalanan ortaklık anlaşmalarının, 1957’de AET’nin kuruluşunda oynadığı önemli role vurgu yapmaktadır. Kolonyal mirasın üstesinden gelmek için Avrupa’nın, Akdeniz’in güney kıyılarındaki ülkelere yönelik korumacı politikalarının ve koşulluluk ilkesinin radikal bir biçimde değiştirilmesi gerekmektedirAkdeniz’de gerçek bir ortaklığın ve karşılıklı bağımlılık koşullarının oluşabilmesi için bu gereklidir. Bu perspektiften bakıldığında, göçmeni, hem menşe ülkesinin hem de kendisini kabul eden yeni ülkenin kalkınmasına katkıda bulunan ulusaşırı bir aktör olarak gören farklı bir göç politikasının da geliştirilmesi gerekir