EVOLUTION OF THE LOTUS DICTUM: AN INQUIRY FOR ASSESSING THE CONTINUING VALIDITY

Lotus Görüşü’nün Gelişimi ve Geçerliliğini Sürdürmesi Üzerine Bir İnceleme

Abstract

In its landmark ‘Lotus’case of 19271, the PermanentCourt of International Justice (PCIJ) consideredthe issues related to the subjects, sources, andfoundation of the obligation under the internationallaw from a positivist approach. After almost acentury later, the Lotus dictum remains as one of themost controversial quotation of international law.This paper presents examples to explore the validityof the Lotus dictum and the principle derivedfrom the judgment in the light of the discussion ofstate-centrism in international law. The paper willfollow a bottom-up approach to reach its point; toassess whether there are any change or continuityin international legal order described in the Lotuscase. To examine the relevance of the Lotus inmodern day, the paper draws a distinction betweenthe Lotus principle and the Lotus dictum. The latterone refers to the positivist-voluntarist approach tointernational law as the actual text of the majoritydecision points out, and the former one refers topermissiveness in legal lacuna, as it is commonlyarticulated and applied. The paper claims althoughthe Lotus principle may be characterized as outdated,the ideas expressed in the Lotus dictum arestill relevant in the contemporary international lawas it is reflecting the conceptual underpinning of theinternational legal order and as well as shaping theinternational legal thought. To demonstrate this, thepaper first explores two issues, namely: internationallegal personality and reservation regime to treatieswith three illustrative arguments re-affirming thevalidity of the Lotus dictum. It then uses the sameexamples to present the practical applicability ofthe Lotus principle is decreasing. Notably, the focusof the paper is limited to the sources of obligationunder the international law and subjects of it andwill not engage in the merits and judgment of thecase. The arguments will be made with illustrationof functional and practical examples, and thenormative and methodological assessment ofthe judgment is beyond this paper as it is highlyexamined in literature.

Özet

Uluslararası Daimi Adalet Divanı (PCIJ), 1927 tarihli Bozkurt-Lotus kararında, uluslararası hukukta kişiler ve uluslararası hukukta sorumluluğun kaynağı ile ilgili meseleleri pozitivist bir yaklaşımla ele aldı. Davanın ardından yaklaşık bir asır sonra, kararda geçen Lotus “görüşü” uluslararası hukukun en tartışmalı ifadelerinden biri olmaya devam ediyor. Bu makale, “Lotus görüşü” ve “Lotus prensibi” arasındaki ayrımı dikkate alarak bu iki kavramın uluslararası hukuktaki geçerliliğini “uluslararası sistemde değişim ve devamlılık” tartışmaları çerçevesinde ele alacaktır. Lotus görüşü, uluslararası hukuktaki pozitivist-gönüllülük esaslı yaklaşımı yansıtırken, Lotus prensibi ise kısıtlayıcı bir kural ihdas edilmedikçe uluslararası hukukta devletlerin serbestliği prensibini ifade eder. Bu makale Lotus prensibinin geçerliliğini yitirdiğini iddia ederken, Lotus görüşünün mevcut uluslararası hukukun temelini ve düzenini yansıtmaya devam ettiğini ortaya koyuyor. Kararın normatif ve yöntem bakımından incelenmesi literatürde yaygın bir şekilde bulunduğundan bu makale Lotus Davası’nın karar metnine ve esasına girmeyip, yalnızca uluslararası hukukta sorumululuğun kaynağı ve uluslararası hukukta kişiler meselelerine odaklanacaktır. Makale uluslararası hukuk düzenindeki pratik örnekler üzerinden tezlerini ispatlayacaktır. Bu amaçla öncelikle uluslararası hukukun kişileri ve anlaşmalara çekince koyma konularında üç ayrı örnek üzerinden görüşün geçerliliğini koruduğunu açıklarken yine aynı örneklerin prensibin güncel uluslararası hukuk düzeninin gerekliliklerini karşılayamadığını anlatacaktır.