The Relationship Between Father and Child in Daily Life Narratives of Female Academicians with Children in Pre-School Period

Okul Öncesi Dönemde Çocuğu Olan Kadın Akademisyenlerin Günlük Yaşam Anlatılarında Baba- Çocuk İlişkisi

Abstract

In Turkey, family and society are subjected to the process of social transformation in every area in which they are constructed. When the family structure in Turkey is examined, the traditional large families, nuclear families, small and single-parent families can be observed. When the family structure changes to the nuclear family, responsibilities in the family have started to change as well. In particular, as the role of and the need toward mothers increased in working life, although they used to be the only one interested in the child in the past, now fathers have begun to concern themselves with their children and education better. Therefore, this study analyzed the father-child relationship in the daily life narratives of working women academicians. In this regard, 15 women, who were working in Yozgat, were interviewed in- depth. The sociological perspective evaluates father/fatherhood in related with masculinity rather than being biologically male. The fatherhood is influenced by the social structure and forms the structure of the society with the meanings attributed to fatherhood. In this sense, this study examined the paternity perception of the spouses of the interviewed women from the perspective of women within the context of “involved fatherhood” literature. In this sense, the study showed that the perception of the father-child relationship by women academicians is structured within the framework of traditional gender roles attributed to men and women in Turkish society. It was seen in the narratives of women with higher education, such as academic education, had very limited effects on their husbands’ perception of fatherhood in their family lives and that fathers were affected by both the conservative structure of their own families and the perception of masculinity in the society.

Özet

Türkiye’de ailenin de toplumun her alanda görülen değişiminden etkilendiği bir gerçektir. Türkiye'deki aile yapısı incelendiğinde, geleneksel büyük aileler, çekirdek aileler, küçük ve tek ebeveynli aileler görülebilir. Aile yapısı değiştikçe aile içindeki rol dağılımı ve sorumlulukları da değişmiştir. Özellikle annenin çalışma hayatındaki yeri ve annelerin çalışma hayatına gereksinimi arttıkça, çocukla tek ilgilenen anne iken, babalar da çocuklarıyla daha fazla ilgilenmeye, çocuk bakımından eğitimine kadar pek sürece daha fazla önem vermeye başlamıştır. Bu nedenle bu çalışma, çalışmakta olan kadın akademisyenlerin günlük yaşam anlatılarında baba-çocuk ilişkisini analiz etmiştir. Bu kapsamda Yozgat’ta çalışan 15 akademisyen kadınla derinlemesine görüşme yapılmıştır. Sosyolojik perspektif babalığı biyolojik olarak erkek olmakla ilgili analiz etmek yerine, toplumdaki erkeklik algılarıyla ilgili analiz eder. Babalık toplumsal yapıdan etkilenerek toplumun baba olmaya yüklendiği anlamlarla şekillenir. Bu çalışma Türkiye’de yeni çalışılmaya başlanılan “ilgili babalık” literatürü kapsamında, görüşülen kadınların eşlerinin babalık algısını kadınların perspektifinden incelemiştir. Çalışma göstermiştir ki kadın akademisyenlerin baba-çocuk algısı Türkiye toplumunda kadına ve erkeğe atfedilen geleneksel toplumsal cinsiyet rolleri çerçevesinde yapılanmaktadır. Akademisyen annelerin anlatımlarında, akademik eğitim gibi yüksek eğitime sahip olan kadınların aile yaşamlarında eşlerinin babalık algısına etkilerinin çok sınırlı kaldığı ve babaların hem kendi ailelerinin muhafazakâr yapısından hem de toplumdaki erkeklik algısından etkilendikleri görülmüştür