HYPOTHETICAL STRUCTURES IN ARISTOTLE’S LOGIC

Abstract

The theory of syllogism, which forms the basis of Aristotle’s logic offers us a system in which the propositions (premises and conclusion) that make it up are not in a conditional structure, but only in a categorical structure. Aristotelian logic has a formal identity that examines the inferences between categorical propositions. The fact that the conditional structures, whose first examples we come across in the logic of his pupil Theophrastos and Stoics, are not included in Aristotle can be regarded as a deficiency for him, considering his title of being the systematic founder of logic. However, the syllogistic established by Aristotle is not completely separate from the hypothetical elements. As a form of inference, reductio ad absurdum, is a hypothetical method that Aristotle uses. In this article, where we look for the reasons why Aristotle did not include conditional elements in the basis of a proposition or syllogism, our primary goal is to make the distinction between conditional and hypothetical concepts clear. If this distinction is not taken into account, we claim that Aristotle’s understanding of syllogism will be mistaken for a conditional structure. Subsequently, we will discuss why the syllogisms formed with hypothetical propositions are not accepted as syllogisms by Aristotle, based on his distinction between probative and hypothetical syllogisms.

Özet

Aristoteles mantığının temelini oluşturan kıyas kuramı, onu oluşturan önermelerin (öncüller ve sonuç önermesi) koşullu (conditional) yapıda olmadığı, aksine sadece kategorik bir yapıda olduğu bir sistemi bize sunar. Aristoteles mantığı kategorik önermeler arasındaki çıkarımları inceleyen biçimsel bir hüviyete sahiptir. İlk örneklerine öğrencisi Theophrastos ve Stoa mantığında rastladığımız koşullu yapıların Aristoteles’te yer almaması, mantığın sistematik kurucusu olma unvanı düşünüldüğünde onun için bir eksiklik olarak addedilebilir. Bununla birlikte Aristoteles’in kurmuş olduğu kıyas sistemi şartlı (hypothetical) unsurlardan tamamen ayrık değildir. Özellikle saçmaya indirgeme gibi bir şartlı çıkarım biçimi Aristoteles’in de başvurduğu bir yöntemdir. Aristoteles’in bir önermenin ya da kıyasın kuruluşunda şartlı unsurları dahil etmemesinin sebeplerini aradığımız bu yazımızda öncelikli amacımız koşullu ve şartlı kavramları arasındaki ayrımı belirgin kılmaktır. Bu ayrım dikkate alınmadığında Aristoteles’in kıyas anlayışının koşullu bir yapısının olduğu yanılgısına düşüleceğini iddia ediyoruz. Akabinde Aristoteles’in kanıtlayıcı (probative) ve şartlı (hypothetical) kıyas ayrımından hareketle şartlı önermelerle kurulu kıyasların niçin Aristoteles tarafından kıyas olarak kabul edilmediğini tartışacağız.