STOIC ALLEGORY: HERACLES AND HIS LABOURS

Abstract

The fact that a text conceals what it says through allegories, symbols or metaphors, orit wants to say something else than it already does indicates that the truth cannot be understoodor conveyed directly. There are many examples in the history of hermeneutics, which emphasizethe superiority of allegorical exegesis and do not condemn it to literal. Stoics are undoubtedlyone of the most important of these examples since they adopt allegories as a tool and allegoricalexegesis as a method. Stoics, who have an important position in the history of hermeneutics withtheir approach to allegories and their usage of allegorical exegesis as a method, think thatallegories used in ancient texts are beyond what they say and the poet and philosopher are notvery different from each other. Stoics, who aim to both justify their philosophical theories withtheir comments on myths and eliminate criticism on tradition through these theories, alsotransform traditional images. How the allegories are used as a philosophical tool, to what extentthey are used, what is aimed with allegorical interpretation, and how traditional images can betransformed are the issues that Stoics take into consideration. Based on the premise thatallegorical exegesis is a unique method that responds to many problems, this article discusses theallegorical exegesis of Stoics through the transformation of a traditional image and tries to justifythe threefold function of allegory. For this purpose, examples of Stoic allegorical exegesis ofHeracles, the unique hero of myths, tragedies and comedies, are dealt with in relation to thefunction, meaning and scope of allegory. This study first examines how Heracles was interpretedin pre-Stoic myths, tragedies and philosophical texts, and then discusses how Stoics interpretedHeracles' multiple personality philosophically through symbols and metaphors and how theytransformed this image.

Özet

Bir metnin alegoriler, semboller ya da mecazlar aracılığıyla söylediğini gizlemesi ya da söylediğinden başkasını söylemek istemesi, hakikatin doğrudan anlaşılamayacağını ya da aktarılamayacağını gösterir. Hermenuetik tarihinde alegorik yorumun üstünlüğünü vurgulayan ve onu düzanlama mahkûm etmeyen pek çok örneğe rastlanır. Alegorileri bir araç, alegorik yorumu da bir yöntem olarak benimseyen bu örneklerin en önemlilerinden biri de hiç kuşkusuz bu çalışmanın konusunu oluşturan Stoacılardır. Alegorilere olan yaklaşımları ve alegorik yorumu bir yöntem olarak kullanmalarıyla hermenuetik tarihinde önemli bir yer işgal eden Stoacılar, kadim metinlerde kullanılan alegorilerin söylediklerinden ötesini imlediklerini ve şairle filozofun aslında birbirinden çok da farklı olmadıklarını düşünürler. Mitoslara dair yorumlarıyla hem felsefi kuramlarını temellendirmeyi hem de bu kuramlar aracılığıyla geleneğe yönelik eleştirileri ortadan kaldırmayı amaçlayan Stoacılar, geleneksel imgeleri de belirli bakımlardan dönüştürürler. Alegorilerin felsefi bir araç olarak nasıl kullanıldığı, temellendirmelerde onlardan ne ölçüde yararlanıldığı, alegorik yorum ile neyin amaçlandığı ve geleneksel imgelerin nasıl dönüştürülebileceği, Stoacıların alegorik yoruma ilişkin yaklaşımlarında dikkate aldıkları hususlardır. Alegorik yorumun pek çok probleme cevap veren özgün bir yöntem olduğu öncülünden hareket eden bu yazıda, Stoacıların alegorik yorum etkinlikleri, geleneksel bir imgenin dönüşümü aracılığıyla tartışılmakta ve alegorinin üçlü işlevi temellendirilmeye çalışılmaktadır. Bu amaç doğrultusunda mitosların, tragedyaların ve komedyaların eşsiz kahramanı Herakles’e dair Stoacı alegorik yorum örnekleri, alegorinin işlevi, anlamı ve kapsamıyla ilgisinde ele alınmaktadır. Bu iddia, izlek ve amaç doğrultusunda çalışmada ilkin Stoacılık öncesi mitoslarda, tragedyalarda ve felsefi metinlerde Herakles’in nasıl alımlandığı incelenmekte, ardından Stoacıların semboller ve metaforları kullanarak Herakles’in çoklu kişiliklerini felsefi açından nasıl yorumladıkları ve bu imgeyi nasıl dönüştürdükleritartışılmaktadır.