Understanding the World by Art in Arthur Schopenhauer’s Philosophy

Abstract

According to Arthur Schopenhauer, "the world" is a whole of will, ideas and particulars. Human beings can obtain different aspects of the world as objects in these three appearances depending on how they use their knowing and willing opportunities. The knowledge of aspects of the world subject to various modes of "knowing" are different as well. And these different ways of knowing provide human beings with alternative possibilities. The knowledge of the fact that the world is a whole of will, ideas and particulars can only be presented to human beings through art. It is a way of seeing things independently of the “principle of sufficient reason”. This difference of artistic approach to reality and “word” is due to the ontic difference of the object of art. This object is “idea”, which, as a direct objectification of the “will”, is not the object of any scientific discipline. All Works of art, except for music, show the “ ideas” in their own way, while music makes possible the encounter of its “receiver” with the “will” in melody. Only through art man, who is also an objectification of the will, can grasp the ideas and the original will. It is the knowledge of art which allows humans to realize the temporariness and variability of its understanding of life, its assessments and things it sees as values; the opportunity to test its beliefs and knowledge. Each art work which presents life and provides an answer with regards to its structure by using its own style. But no matter which style is used, art uses the language of sight.

Özet

Schopenhuer'a göre "dünya", isteme, ideler ve tek tek şeylerin tümüdür. İnsanbilme ve isteme imkânlarını nasıl kullandığına bağlı olarak bu üç görünüşündedünyanın farklı yanlarını obje edinebilir. Dünyanın çeşitli tarzlarda bilmeye konuolan yanlarının bilgileri de birbirlerinden farklılık gösterir. Bu farklı bilme yollarıise insana farklı imkânlar sağlar. Dünyanın isteme, ide ve tekler olarak bir bütünolduğunun bilgisi sadece sanat yoluyla insanlara gösterilebilir. Sanat, şeylereyeter-neden ilkesinden bağımsız bakma yoludur. Bu özelliği ile de o, deneyin vebilimin metodunun tersi olan bir yol izler. Sanatın gerçekliğe ve dünyayayaklaşımındaki bu metodun farklılığı, nesnesinin varlıksal farkından kaynaklanır.Onun nesnesi hiçbir bilgi dalının nesnesi olmayan “temel isteme”nin doğrudanobjeleşmesi olan “ide”dir. Müzik dışındaki alanlarda her sanat eseri, kenditarzında, “ide”yi gösterir, müzik ise alıcısıyla “temel isteme”yi melodidebuluşturur. Temel istemenin bir objeleşmesi olan insan, kendi varlık temelinioluşturan “ide” ve “isteme”yle sadece sanat yoluyla karşılaşabilir. İnsanlarınyaşamdan anladıklarını, bir takım değerlendirmelerini, değer olarak gördükleriningeçiciliği ve değişkenliğini, inançları ve bilgilerini sınama imkânı veren sanatınbilgisidir. Hayatı ortaya koyarak, onun yapısına cevap getiren her eser kenditarzını kullanır. Hangi tarz kullanılırsa kullanılsın sanatlar görmenin dilinikullanırlar.