Mediating role of coping styles in personal, environmental and event related factors and posttraumatic growth relationships in women with breast cancer

Meme kanseri olan kadýnlarda bireysel, çevresel ve olaya dair faktörler ile travma sonrasý geliþim iliþkileri arasýnda baþa çýkma stillerinin aracýlýk rolü

Abstract

Object: The aim of this study was to examine the effects of environmental, personal and event related factors on posttraumatic growth in breast cancer patients. Methods: The study was conducted with 134 women who are undergoing chemotherapy treatment or coming to the hospital for their routine controls. Revised Dyadic Adjustment Scale, The Impact of Event Scale, Posttraumatic Growth Inventory, Ways of Coping Inventory, Multidimensional Scale of Perceived Social Support, The General Self-Efficacy Scale-Turkish Form and Demographic Information Form was used. Results: Acoording to t-test analyses as the time passage from the diagnosis increases the perceived social support from the family members is increasing. Also while the group that had previous trauma experiences uses more helplessness coping styles, the group that had no previous trauma experience uses more problem focused coping style and showed greater posttraumatic growth. Results of the mediation analyses showed that problem focused coping has a mediator role in dyadic adjustment- posttraumatic growth; perceived social support from the family- posttraumatic growth; and self-efficacy- posttraumatic growth relationships. Discussion: The results of the current study are important in terms of developing new intervention programs that will help breast cancer patients to develop posttraumatic growth and also to better cope with cancer. This study is also important because the effect of marital adjustment and marital satisfaction on posttraumatic growth in breast cancer patients is an issue which is not well studied with Turkish sample.

Özet

Amaç: Bu araþtýrmanýn amacý meme kanseri hastalarýnda çevresel, bireysel ve olaya dair faktörlerin travma sonrasý geliþim ile olan iliþkisini incelemektir. Yöntem: Çalýþma kemoterapi tedavisi ya da rutin kontrolleri için hastaneye gelen 134 kadýn ile yürütülmüþtür. Çalýþma kapsamýnda Yenilenmiþ Çift Uyum Ölçeði, Olay Etkisi Ölçeði Gözden Geçirilmiþ Formu, Travma Sonrasý Geliþim Ölçeði, Baþa Çýkma Yollarý Envanteri, Çok Boyutlu Algýlanan Sosyal Destek Ölçeði, Genel Özyeterlilik Ölçeði ve Demografik Bilgi Formu kullanýlmýþtýr. Bulgular: T-testi analizi sonuçlarýna göre taný almanýn üzerinden geçen zaman arttýkça aileden algýlanan sosyal desteðin arttýðý görülmüþtür. Taný almadan önce travma deneyimi olan katýlýmcýlar daha çok çaresiz baþa çýkma sitili kullanýrken, taný öncesinde travma yaþamamýþ olanlar daha çok problem odaklý baþa çýkma stili kullanýp daha yüksek travma sonrasý geliþim rapor etmiþlerdir. Aracýlýk testi sonuçlarý problem odaklý baþa çýkma stilinin; çift uyumu-travma sonrasý geliþim; aileden algýlanan sosyal destek-travma sonrasý geliþim; genel özyeterlilik-travma sonrasý geliþim iliþkilerinde tam aracýlýk rolü olduðunu göstermiþtir. Sonuç: Çalýþmanýn bulgularý kanser hastalarýna yönelik daha iyi baþ etme yollarý ve travma sonrasý geliþim geliþtirebilmelerine yardýmcý olabilecek müdahaleler geliþtirilebilmesi açýsýndan önemlidir. Ayrýca çalýþma meme kanseri hastalarýnda travma sonrasý geliþim ile evlilik uyumu ve evlilik doyumu arasýndaki iliþkinin Türkiye’de çok az çalýþýlan bir konu olmasýndan dolayý önemlidir.