Journals / Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesi Tıp Dergisi / 2014 / Cilt: 25 - Sayı: 2
Evaluation of the sociocultural status and management course of the diabetic patients admitted to internal medicine department of our hospital by using sf-36 health survey
- Pages
- 133–137
- DOI
- —
Abstract
Background: The objective of this study was to evaluate the compliance to treatment and quality of life of the diabetic patients admitted to our hospital using SF-36 health survey. Methods: We evaluated the compliance to therapy and sociocultural factors of a total of 133 type 2 diabetic patients whom were admitted and treated in our internal medicine department. Of 133 patients, 41.4% of them were male (n=55) and 58.6% of them were female (n=78). Classification regarding age showed that 29% of patients were between 46-55 years of age, whereas 53.4% of them were over 56. Results: Our records indicate that 38.2% (n=50) of the patients were illiterate. Patients that graduated from primary school or from the university were 49.6% (n=65) and 3.6% (n=5); respectively. Of the patients that participated in our study, 48.8% (n=65) were diagnosed with diabetes 5 years ago and 24% (n=36) of them were diagnosed 11 or more years ago. Treatment modalities included oral diabetics (OADs) alone (48%; n=65), insulin alone (27%; n=36) or insulin and OAD both (25%; n=23). Patients with a diabetic age younger than 5 years had better quality of life scores when compared to patients with 6 years or older diabetes (p=0.001). Similarly, patients with graduated from primary school or higher education had better quality of life score than illiterate patients (p=0.02). The same association was not observed in comparison of patients graduated from primary school or lower and the patients with high school graduation or higher (p=0.98). Treatment modalities had similar effect on quality of life (p=0.13). There were no association between quality of life and the institution treating the patients (p>0.05). Conclusion: As the diabetic patient gets older, quality of life deteriorates. Moreover, illiterate diabetic patients have worse quality of life scores than literate patients. However, there is no statistically significant difference between patients that graduated from primary school and patients with higher education in terms of health survey scores. Treatment modality was not found associated with quality of life.
Özet
Amaç: Bu çalışmada hastanemizde diyabet tanısı ile yatırılarak tedavi edilmiş hastalarda tedavi uyumu ve yaşam kalitesini SF-36 ölçeği ile değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: Hastanemiz iç hastalıkları servisinde yatarak tedavi gören 133 tip 2 diyabet hastasının tedavi uyumu ve sosyokültürel faktörleri değerlendirildi. Çalışmaya katılan 133 hastanın %41.4ü (n=55) erkek, %58.6sı (n=78) kadındı. Hastaları yaş gruplarına göre sınıflandırdığımızda ise %29u 46-55 yaş aralığında, %53.4ü ise 56 yaş ve üzerindeydi. Bulgular: Çalışmaya katılan hastaların %38.2si (n=50) hiç okuma yazma bilmemekte, %49.6sı (n=65) ilkokul mezunu, %3.6sı (n=5) hasta ünevirsite mezunu idi. Hastaların tanı aldıkları süre göz önüne alındığında ise %48.8i (n=65) son beş yıldır diyabet tanılı, %24ü (n=32) ise 11 yıl ve üzeri zamandır diyabet tanılı bulundu. Hastaların tedavi şekilleri dikkate alındığında ise %48inin (n=64) sadece oral antidiyabetik (OAD) kullandığını, %27sinin (n=36) sadece insülin tedavisi aldığını, %25inin (n=23) ise insülin ve OAD beraber kullandığını gördük. Diyabet yaşı beş yıl ve altında olanların yaşam kalitesi ölçek sonucu altı yıl ve üzeri olanlardan anlamlı olarak daha iyiydi (p=0.001). Hastaların eğitim durumlarına göre ise ilkokul ve üstü eğitim düzeyine sahip hastaların yaşam kalite ölçeği sonucu okuryazar olmayanlara oranla daha iyi bulundu (p=0.02). Eğitim durumu incelenirken aynı anlamlı ilişki ilkokul ve altı eğitim durumu ile lise ve üstü kıyaslandığında tespit edilmedi (p=0.98). Tedavi şekillerine göre hastalar değerlendirildiğinde yaşam kalite ölçeği sonucu ile alınan tedavi şekli farklı bulunmadı (p=0.13). Hastalar tedavi gördükleri sağlık kurumuna göre değerlendirildiğinde de tedavi aldıkları sağlık kurumu ile yaşam kalitesi ölçeği arasında ilişki bulunmadı (p>0.05). Sonuç: Hastaların diyabet yaşı ilerledikçe yaşam kalitesi bozulmakta, okuma yazma bilmeyen diyabetik hastalarda yaşam kalitesi bilenlere göre daha kötü tespit edilmektedir. Fakat ilkokul mezunları ile üstü eğitim seviyesindeki hastalar iyilik ölçeği sonucu ile kıyaslandığında istatiksel anlamlı farklılık yoktur. Hastaların aldığı tedavi şekli de yaşam kalitesi ile ilişkili bulunmamıştır.