Phenomenology of Spiritual Existences in The Semitic Religious Texts

Abstract

The New Testament named Tanakh and the Qurʾān were written in Semitic languages. These two books were not only read by the Semitic tribes, but also many people in the world believed them. Beliefs, sensations, perceptions and behaviors of these people have been affected by faiths system that were formed the Semitic sacred texts. Peoples who are connected to this faith system have believed that they have been influenced by some of the incorporeal existences about their health, wealth and success. Incorporeal existences are categorized into two varieties according to their characters: the good and the bad. Angels are good, favorable and beneficial. As for the demons, they are bad, harmful and damaging. However, fallen angels are mentioned in some texts. All of them have been saying that God is creator, prescriptive and retributive. For this reason, incorporeal existences had not become a god under no circumstances.

Özet

Tanakh, Yeni Ahit ve Kur’ân-ı Kerîm Semitik dillerde yazılmış olmalarına rağmen sadece Semitik halklar tarafından okunmakla kalmamış neredeyse bütün dünyada bu metinlere inanan pek çok kişi olmuştur. Semitik metinlerde tinsel varlıkların insanların hayatlarına, insanların da tinsel varlıkların hayatlarına müdahale edebildikleri anlatılmaktadır. İnsanların algı ve tutumları, inanmakta oldukları kutsal metinlerin anlatımları doğrultusunda şekillenir. Bu bağlamda insanlar sağlıklarının, refahlarının, başarılı veya başarısız olmalarının metinlerde anlatılan tinsel varlıklar tarafından etkilenebilir olduğuna inanmaktadırlar. Semitik metinlerde anlatılan tinsel varlıklar, genel olarak iyilik, güzellik ve yardımseverlik kavramlarıyla özdeşleştirilen melekler ile kötülük, uğursuzluk ve zarar verme ile özdeşleştirilen cinler olarak ikiye ayrılmıştır. Ancak bazı metinlerde düşmüş meleklerden de bahsedilmektedir. Semitik metinlerde, tinsel varlıkların yaratıldıkları, kendi iradeleri doğrultusunda davranış sergilemekle birlikte her dilediklerini gerçekleştiremedikleri, ölümlü ve sonlu olup yargılanarak cezalandırılabildikleri veya ödüllendirilebildikleri anlatılmaktadır. Dolayısıyla Semitik metinlerdeki tinsel varlıklar hiçbir zaman tanrı karakteri kazanamamışlardır.