Which One Is More Effective for Lower Urinary Tract Dysfunctions in Children? Pelvic Floor Contraction or Pelvic Floor Relaxation in Biofeedback Therapy

Alt Üriner Sistem Disfonksiyonlu Çocuklarda Hangisi Daha Etkili Bir Tedavi Yöntemidir? Biofeedback Tedavisinde Pelvik Taban Kasılması veya Pelvik Taban Gevşemesi

Abstract

Objective: The objective of this study is to investigate the results of contraction- and relaxation-based biofeedback (BF) in children with lowerurinary tract dysfunction (LUTD).Materials and Methods: Between 2007 and 2017, we randomly directed children with the diagnosis of LUTD and refractory to standard urotherapymodifications via BF by using two different animations: animation A with relaxation nature BF (RBF) and animation B with contraction nature BF(CBF). The categories of non-response, partial response, and full response were defined as a 0-49% decrease, 50-99% decrease, and 100% decreasein the LUTD Symptom score, respectively. Results of biofeedback using RBF or CBF were compared.Results: There were 100 and 70 children in the RBF and CBF groups, respectively. Patients with an abnormal voiding pattern (abnormalVP) anda positive electromyography (EMG) activity (positive EMG) had a better resolution with RBF (p=0.001), whereas patients with abnormalVP and anegative EMG activity (negative EMG) had a better resolution with CBF (p=0.039). Despite being statistically insignificant, patients with a normalvoiding pattern (normalVP) and positive EMG had a better resolution with CBF (p=0.452), whereas patients with normalVP and negative EMG hada better resolution with RBF (p=0.083).Conclusion: The EMG activity identifies the BF nature in children with LUTD and abnormalVP. Importantly, positive EMG had better results with RBF,whereas negative EMG had better results with CBF.

Özet

Amaç: Alt üriner sistem disfonksiyonu (AÜSS) olan çocuklarda kasılma ve gevşeme bazlı biofeedback (BF) sonuçlarının araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: 2007-2017 yılları arasında AÜSS tanısı alan ve standart üroterapi tedavisine dirençli olan çocuklar iki farklı animasyon kullanılarak rastgele BF’ye yönlendirildi: Animasyon A gevşeme niteliğinde BF (RBF) ve animasyon B kontraksiyon niteliğinde BF (CBF) idi. Cevap vermeme, kısmi cevap ve tam cevap, AÜSS’de sırasıyla %0 ila %49 düşüş, %50 ila %99 düşüş ve %100 düşüş olarak tanımlandı. RBF veya CBF kullanan biofeedback sonuçları karşılaştırıldı. Bulgular: RBF ve CBF grubunda sırasıyla 100 ve 70 çocuk vardı. Hastalarda anormal işeme akımı (abnormalVP) ve pozitif EMG aktivitesi (positive EMG) olan hastalarda RBF ile daha anlamlı iyileşme (p=0,001); anormalVP ve negatif EMG aktivitesi (negative EMG) olan hastalar CBF ile daha anlamlı iyileşmeye sahip olduğu tespit edildi (p=0,039); İstatistiksel olarak önemsiz olmasına rağmen, normal işeme akımı (normalVP) ve positive EMG olan hastalar CBF ile daha iyi çözünürlüğe sahip iken (p=0,452); normalVP ve negative EMG hastalarında RBF ile daha anlamlı iyileşme gözlendi (p=0,083). Sonuç: LUTD ve Anormal VP’li çocuklarda, EMG aktivitesi biofeedback tedavisinin tipini belirlemektedir: positive EMG, RBF ile daha iyi sonuçlara sahip iken, negative EMG, CBF ile daha iyi sonuçlara sahiptir.