Vagus Nerve Stimulation in Adults With Drug-Resistant Epilepsy: Efficacy, Adverse Effects and Outcomes

Candan GÜRSES, Hava Özlem DEDE, Nerses BEBEK, Betül BAYKAN, Ayşen GÖKYİĞİT

Abstract

Background: Vagus nerve stimulation (VNS) is an adjunctive therapy for patients with drug- resistant epilepsy (DRE) excluded from ablative surgery or who have had such surgery with no optimal outcome. In this study, we provide an analysis of efficacy, side effects and seizure outcomes after VNS implantation for patients with DRE. Method: We retrospectively examined 17 adult cases (M/F: 12/5) with DRE that received VNS treatment in our center from 2001 to May 2014 and analyzed the following parameters: age of patient receiving VNS, seizure frequenc y before and after VNS as well as treatment duration and etiological parameters of epilepsy. Results: The well response rate was 58.8% (10/17). The mean age at the time of receiving VNS was 17.4 years, seizure frequency befo re and after VNS were 28.5/16.4. Epilepsy was caused by a structural or metabolic disorder of the brain: neoplasm, infarct, trauma, mesial temporal sclerosis and encephalitis, in elev en patients (64.7%). The well response rate was (7/11) 63.6% in this group. The well response rate was 50% (3/6) in the genetic or unknown etiology group. The EEG lateralization has the best predictive value for efficacy (p:0.007). In 2 patients with focal motor seizures, 75% and 86.6% seizure reductions were achieved whereas the percentage was 66.7% in the patient with startle epilepsy. Conclusions: VNS is a safe and effective adjunctive treatment for DRE, the best results observed in patient with focal motor and startle epilepsy. Patients with bilateral epileptiform abnormality were seen to have better prognosis with VNS.

Özet

Giriş: Vagal sinir uyarımı (VSU), cerrahi uygulanamayan ya da cerrahi ile iyi sonuç alınamamış olan ilaca dirençli epilepside ( İDE) etkin bir tedavi seçene ğidir. Bu çalışmada İDE hastalarında VSU sonrası etkinliği, yan etkileri ve prognozu belirlemeyi hedefledik. Yöntem: Merkezimizde 2001- 2014 y ılları arasında de ğerlendirilmiş İDE hastalar ında VSU uygulanmış 17 (E/K: 12/5) erişkin hastayı değerlendirdik. Hastanın VSU uygulandığı sıradaki yaşı, VSU öncesi ve sonrası nöbet sıklığını, tedavi süresi ve etiyolojik özellikleri değerlendirdik. Bulgular: İyi cevap oaranı %58.5 (10/17) idi. Ortalama VSU uygulama zamanı 17.4 yı ldı. VSU öncesi ve sonrası nöbet sıklığı ortalaması 28.5/16.4 idi. On bir ha stada (%64.7) epilepsi nedeni yapısal bozukluklara: neoplazm, enkakt, travma, meziyal temporal skleroz ve ensefalit, bağlıydı. Bu grupta iyi cevap oranı %63.6 (7/11) idi. Genetik ve nedeni bilinmeyen epilepsi grubunda iyi yanıt oranı %50 (3/6) idi. Etkinlik konusunda en iyi prediktif de ğer EEG odağıydı (p: 0.007). Startle epilepsisi ve fokal motor nöbeti olan 2 hastada nöbet sıklıkları %75 ve %86.6 iken nöbet sıklığı VSU ile %66.7 oranında azaldı. Sonuç: VSU, İDE hastalar ında güvenli ve etkin bir tedavi seçeneğidir. En iyi sonuç fokal motor ve startle epilepsi hastalarında elde edilir. İki yanlı epileptiform anomali bulgusu olan hastalarda VSU en iyi prognoza sahiptir.