‘Tele-education’ in the COVID-19 pandemic process in Turkey: A mental diaspora research specific to Turkish Language Teaching students

Türkiye’de COVID-19 pandemi sürecinde ‘tele-eğitim’: Türkçe Öğretmenliği öğrencileri özelinde bir zihinsel diaspora araştırması

Abstract

This study tries to map educational processes that have to transform into the extraordinary history of the COVID19 pandemic and adapt to the ‘new normal’, with a relational and metaphoric approach. In the study, the existingphysical and mental conditions of the students who are "scattered / dispersed" geographically due to the mandatory"return home" in the pandemic process are conceptualized with the metaphor of the "diaspora". The study aims todraw attention to student-centered social problems by questioning the functionality of tele-education processeswhich are designed to compensate for interrupted educational relationships and make them sustainable again. It isaimed to measure the effects of online consciousness that was deterritorialized by human-computer interaction andcomputer-mediated communication, on student performances and to understand student motivations during thetele-education process. For this aim, it is conducted a survey in which 10 universities in Turkey and is reached to150 student through snowball sampling technique. The results of the study show that the student self-perceptionof the tele-education process coincides with the diasporic identity and this unusual technology integration thatcannot fully compensate, triggers mental diaspora feelings.© 2020 JLLS and the Authors - Published by JLLS.

Özet

Bu çalışma, COVID-19 pandemisinin olağan dışı tarihinde dönüşmek ve yeni normal ile uyum sağlamak zorunda olan eğitim süreçlerini ilişkisel ve metaforik bir yaklaşımla haritalamaya çalışmaktadır. Çalışmada pandemi itkisiyle gerçekleşen zorunlu ‘eve dönüş’ nedeniyle coğrafik olarak ‘saçılan/dağılan’ öğrencilerin mevcut fiziksel ve zihinsel kondisyonları, ‘diaspora’ metaforuyla kavramsallaştırılmaktadır. Çalışma, kesintiye uğrayan eğitsel ilişkileri telafi etmek ve yeniden sürdürülebilir yapmak için tasarlanan tele-eğitim süreçlerinin işlevselliğini sorgulayarak öğrenci merkezli sosyal sorunlara dikkat çekmeyi hedeflemektedir. İnsan bilgisayar etkileşimi ve bilgisayar aracılı iletişimin yersiz-yurtsuzlaştırdığı çevrimiçi bilincin, öğrencilik performanslarına etkilerini ölçmek ve tele-eğitim sürecindeki öğrenci motivasyonlarını anlamak için Türkiye’deki 10 üniversiteden 150 öğrencinin katıldığı bir anket çalışması yapılmıştır. Çalışmanın sonuçları, tele-eğitim sürecindeki öğrencilik hallerinin diasporik kimlikle örtüştüğünü ve tamamıyla telafi üretemeyen bu olağandışı teknoloji entegrasyonunun zihinsel diaspora hislerini tetiklediğini göstermektedir.