Mukosilier aktivitede ostial cerrahinin etkileri: Tavşanlar üzerinde deneysel çalışma

Effect of ostial surgery on mucociliary clearance: Experimental study in rabbits

Abstract

For the physician and the patient the diagnosis and management of chronic sinonasal disease is frustrating and challenging. The keystone of functional endoscopic sinus surgery is the ability to accurateyl diagnose even relatively minor changes in the ostiomeatal complex that interfere with mucociliary clearance. However, surgical widening of a sinus ostium is not condemned in all cases because the integrity of the ostiom is important for the normal functioningof the sinus.A study therefore was designed to evaluate if there is any way for a surgeon to be functional during ostioplasty.Widening of the natural ostium was performed anteroinferorly in the first group ( n=10) and posteriorly in the second group (n=12) Eleven sinuseswere used as controls.After 6 weeks all the sinuses were reexplored and mucociliary clearance was studied. Enlarging natural ostium posteirorly towards posterior fontanelle had considerable reverse effects on the overall rate of mucociliary clearance with areas of ink retention around the ostium.It therefore would appear preferable not to perform widening of the ostium posteriorly.If it is necessary to enlarge the ostium it should be done towards the less destructive anteroinferior part.

Özet

Kronik sinüzitin teşhisi ve tedavisi hem doktor,hem de hasta için hayal kırıklığı yaratan tartışmalı bir konudur.Fonksiyonel sinus cerrahisinin temel amacı osteomeatal kompleks bölgesinde mukosilier akımı bozabilecek en küçük değişiklerin bile doğru olarak tanısını koymaktır.Sinüsün işlevini devam ettirebilmesi için sinüs doğal ostiumunun yapısının korunması önemli olduğundan dolayı her olguda sinüs ostiumunun genişletilmesine yönelik cerrahi girişim önerilmemektedir.Bu çalışma,osteoplasti sırasında cerrahın daha fonksiyonel bir ameliyat şansı bulunup bulunmadığını araştırmak amacıyla yapıldı.Birinci grupta (n=10) sinüs doğal ostiumu anterioinferiora, ikinci grupta (n=12) ise posteriora doğru genişletildi.Kontrol grubu olarak 11 sinüs kullanıldı.Altı hafta sonra bütün sinüsler tekrar değerlendirildi ve mukosilier akım hızına bakıldı.Doğal ostiumu posterior fontanelin bulunduğu posteriora doğru genişletilen olgularda ostium çevresinde ileri derecede mürekkep birikmesine neden olacak kadar olumsuz değişiklikler gözlendi.Doğal ostiumun posteriora genişletilmesinin tercih edilmemesinin daha uygunu olacağı düşünüldü.Sinüs ostiumu eğer genişletilmek isteniyorsa bu işlemin daha az destrüktif olan anteroinferior bölüme doğru yapılması gerektiği sonucuna varıldı.