A Biomechanical Comparison of Tendon Repair with a Knotless Barbed Suture and a Conventional Monofilament Suture Material: An ex-vivo Animal Experiment

Çapalı Dikişlerin Tendon Onarımında Konvansiyonel Dikişlere Üstünlüğü Yok: Deneysel Çalışma

Abstract

Objective: Our aim is to compare the ultimate tensile strength and stiffness of a 2/0 barbed suture and a 3/0 polypropylene monofilament suture in aporcine tendon repair model.Methods: Sixteen porcine Achilles tendons were transected and separated into two groups. In group I tendons were repaired with a modified knotlessfour-strand Kessler technique using a 2/0 V-Loc barbed suture. In group II tendons were repaired with a four-strand Kessler technique using a 3/0monofilament conventional suture and knots were tied. All specimens were biomechanically tested for ultimate tensile strength (UTS) and stiffness. Modeof failure was also noted.Results: Five specimens in group I failed by stripping of the suture from the tendon tissue, three failed due to suture breakage. In group II two out ofeight tendons failed by stripping of the suture and remaining six failed by suture breakage. Median UTS value was found to be 85.96 N (range: 63.24)in group I and 64.29 N (range: 56.84) in group II. Median stiffness value of the samples in group I was found to be 5.67 N/mm (range: 4.32) and in groupII it was found to be 4.53 N/mm (range: 6.23). The statistical analysis of UTS and stiffness values revealed no significant difference between the groups(p=0.17 and p=0.56 respectively).Conclusion: A knotless Kessler tendon repair made with a 2/0 barbed suture is biomechanically equivalent to a knotted Kessler tendon repair made witha 3/0 conventional polypropylene suture in ex-vivo conditions.

Özet

Amaç: Bu çalışmada 2/0 V-Loc çapalı dikiş ile yapılan ex-vivo domuz aşil tendon onarımını, maksimum çekme dayanımı (UTS) ve sertlik yönünden 3/0 konvansiyonel monofilament dikişle karşılaştırmayı amaçladık. Yöntemler: On altı domuz aşil tendonu ortadan kesildikten sonra randomize edilerek iki ayrı gruba ayrıldı. Birinci grupta 2/0 V-Loc çapalı dikiş kullanılarak modifiye 4’lü Kessler sütur yöntemi ile düğüm bağlanmaksızın tamir uygulandı. İkinci grupta 3/0 konvansiyonel monofilament polipropilen dikişle yine aynı yöntemle tamir uygulandı, ancak farklı olarak dikişleri sabitlemek için düğüm bağlandı. Tüm örnekler mekanik bir test cihazı ile çekme testine tabi tutuldu ve UTS’leri ve sertlikleri ölçüldü. Ayrıca tüm örneklerin yetmezliğe gitme şekilleri not edildi. Gruplar arasındaki farklar Mann-Whitney U testi ile analiz edildi. Bulgular: Grup 1’de beş tendon dikiş materyalinin tendondan sıyrılması sonucu, üç örnek dikiş kopması sonucunda yetmezliğe gitti. Grup 2’de iki örnek sıyrılma, altı örnek dikiş kopması sonucu yetmezliğe gitti. Grup 1’de örneklerin ortanca UTS 85,96 N bulunurken, bu değer grup 2’de 64,29 N olarak bulundu. Örneklerin ortanca sertlik değerleri grup 1 için 5,67 N/mm ve grup 2 için 4,53 N/mm olarak bulundu. Her iki değişkene ait değerlerin istatistiki analizi sonucunda gruplar arası bir fark olmadığı gözlendi. (p=0,17 and p=0,56). Sonuç: Bu çalışmada 4’lü Kessler sütur yöntemiyle düğüm bağlanmadan uygulanan 2/0 çapalı tendon dikişiyle, konvansiyonel yöntemle 3/0 monofilament polipropilen kullanılarak uygulanan dikiş arasında biyomekanik yönden fark bulamadık.