THE PLACE OF RIFAMPICIN AT BURN WOUND CARE: NECESSITY OR HABIT?

Abstract

Introduction: It is known that paraffin gauze closures are sufficient in the treatment of superficial burn wounds suitable for outpatient follow-up. Considering wound infection in this group of patients, topical antibiotic dressings may be sufficient for most patients. In this study, the results of patients who applied to our outpatient clinic after their first treatment with rifampicin in other centers were discussed based on literature. Material and Method: Outpatients were evaluated retrospectively until the first 100 patients who met the study criteria were reached. The demographic and healing process parameters of the patients who used rifampicin in their dressing were compared with those who did not. Results: The mean age was 38.38±15.17, and 63 (63%) male patients applied. The total body surface area (TBSA) burned was 2.82±3.25 and the mean healing time was 12.82±4.27days. A total of 19 (19%) patients received rifampicin during the pre-referral treatment process. There was no difference in gender, age, TBSA with burns and caustic agents between the patient groups used rifampicin and not. Infection rates were significantly higher in patients treated with rifampicin, while recovery times were longer (p = 0.006, p = 0.132, respectively). It was found that patients with early discoloration had a long recovery period (p = 0.007). Conclusion: It is known that the rifampicin does not have a topical effect. Although there is no evidence-based justification for use in burn treatment, it is seen that rifampicin is frequently used in dressings. Since our study was retrospective and the number of patients was small, it could not answer the question of whether rifampicin causes infection by delaying wound healing or delays wound healing when used for infection treatment. According to our data and existing literature, we think that the use of rifampicin in the treatment of burn wounds suitable for outpatient follow-up does not contribute positively.

Özet

bilinmektedir. Yine bu grup hastada yara yeri enfeksiyonu düşünüldüğünde topikal etkili antibiyotikli pansumanların çoğu hasta için yeterli olabilmektedir. Bu çalışmamızda, polikliniğimize ilk tedavileri başka merkezlerde rifampisin ile yapılarak başvuran hastaların sonuçları literatür eşliğinde tartışıldı. Gereç ve Yöntem: Poliklinik hastaları çalışma kriterlerini karşılayan ilk 100 hastaya ulaşılana değin retrospektif değerlendirildi. Pansumanında rifampisin kullanılan hastaların demografik ve iyileşme süreci parametreleri kullanılmayanlar ile karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların ortalama yaşı 38.38±15.17 olup 63 (%63) erkek hasta başvurmuştur. Yanıklı toplam vücut yüzey alanı (TVYA) 2.82±3.25 ve ortalama iyileşme süresi 12.82±4.27gün olarak bulunmuştur. Toplamda 19 (%19) hastaya sevk öncesi tedavi sürecinde rifampisin kullanılmıştır. Rifampisin kullanılan ve kullanılmayan hasta gruplarının cinsiyet, yaş, yanıklı TVYA ve yakıcı ajanlar arasında fark yoktu. Rifampisin kullanılan hastalarda enfeksiyon oranları anlamlı fazla iken iyileşme süreleri daha uzundu (p = 0.006, p = 0.132, sırasıyla). Erken dönem diskolorasyon izlenen hastaların iyileşme sürelerinin uzun olduğu bulundu (p = 0.007). Sonuç: Rifampisin preparatının topikal etkisinin bulunmadığı bilinmektedir. Yanık tedavisinde kanıta dayalı bir kullanım gerekçesi bulunmamakla birlikte rifampisinin pansumanlarda sık kullanıldığı görülmektedir. Çalışmamız retrospektif ve hasta sayısı az olduğu için rifampisin yara iyileşmesini geciktirerek mi enfeksiyona neden olmakta yoksa enfeksiyon tedavisi için kullanıldığında mı yara iyileşmesini geciktiriyor sorusuna cevap verememiştir, bu konuda prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır. Verilerimiz ve mevcut literatür ışığında, ayaktan takibe müsait yanık yaralarının tedavisinde rifampisin kullanımının olumlu katkı sağlamadığını düşünmekteyiz.