Evaluation of the Relationship Between Systemic Hypertension and Subfoveal Choroidal Thickness Using Optical Coherence Tomography in Pediatric Patients

Pediyatrik Hastalarda Optik Koherens Tomografi Kullanılarak Sistemik Hipertansiyon ile Subfoveal Koroid Kalınlığı Arasındaki İlişkinin Değerlendirilmesi

Abstract

Objective: Hypertension (HT) can cause vascular and microvascular changes. There is no barrier between systemic blood and ocular region. Changes in choroidal perfusion pressure due to HT may impair retinal function and oxygenation, and subfoveal choroidal thickness (SCT) may be affected by these changes. The aim of this study was to evaluate the effect of arterial HT on SCT in children. Method: The study was performed on 102 cases (51 patients and 51 controls), prospectively. Optical coherence tomography was used for the measurement of SCT and mean values of 3 consecutive measurements were evaluated. All cases had blood pressure measurements during all day via ambulatory blood pressure monitoring. Also, both groups were evaluated for the target organ damage. Results: There were 51 cases in patient group with the average age of 14.4±2.8 years, and the rest of 51 control cases were meanly 14.5±2.8 years in age (p=0.980). SCT was measured thinner in patients with target organ damage than the cases without target organ damage (p=0.027). SCT measurements of patients and control cases were not statistically significant different (p=0.569). Especially SCT was statistically significantly thinner in cases with increased left ventricular mass, left ventricular mass index and hypertensive nephropathy (p=0.02, p=0.00, p=0.039, respectively). Conclusion: Choroidal thickness decreases in patients with HT who develop target organ damage. Therefore, close follow-up of hypertensive patients with appropriate life changes and medical treatments is important before target organ damage develops.

Özet

Amaç: Hipertansiyon vasküler ve mikrovasküler değişikliklere neden olabilir. Sistemik kan ile oküler bölge arasında bir bariyer olmayıp hipertansiyona bağlı koroid perfüzyon basıncındaki değişiklikler retina fonksiyonunu ve oksijenasyonu bozabilir ve subfoveal koroid kalınlığı bu değişikliklerden etkilenebilir. Bu çalışmanın amacı çocuklarda arteriyel hipertansiyonun subfoveal koroid kalınlığı üzerine etkisini değerlendirmektir. Yöntem: Çalışma prospektif olarak 102 olgu (51 hasta ve 51 kontrol) üzerinde gerçekleştirildi. Subfoveal koroid kalınlığının ölçümü için optik koherens tomografi kullanıldı ve 3 ardışık ölçümün ortalama değerleri değerlendirildi. Tüm olgulara ambulatuvar kan basıncı takibi ile gün boyu kan basıncı ölçümleri yapıldı. Ayrıca, her iki grup da hedef organ hasarı açısından değerlendirildi. Bulgular: Hasta grubunda yaş ortalaması 14,4±2,8 yıl olan 51 olgu bulunurken, 51 kontrol olgusunun geri kalanı ortalama 14,5±2,8 yaş idi (p=0,980). Subfoveal koroid kalınlığı hedef organ hasarı olan hastalarda hedef organ hasarı olmayanlara göre daha ince ölçüldü (p=0,027). Hasta ve kontrol olgularının subfoveal koroid kalınlığı ölçümleri istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermedi (p=0,569). Subfoveal koroid kalınlığı özellikle sol ventrikül kitlesi, sol ventrikül kitle indeksi artmış ve hipertansif nefropatinin olduğu olgularda istatistiksel olarak anlamlı derecede daha inceydi (sırasıyla; p=0,02, p=0,00, p=0,039). Sonuç: Hedef organ hasarı gelişen hipertansiyonlu hastalarda koroid kalınlığı azalmaktadır. Bu nedenle, hedef organ hasarı gelişmeden önce hipertansif hastaların uygun yaşam değişiklikleri ve tıbbi tedavilerle yakın takibi önemlidir.