The place of formal architectural education on the formation of the architect

Abstract

In a medium, where the visual images of media are dominant for daily life, the tools of architectural practice are under the same dominant power. From the moment that architecture needed to be legitimate within the society, the discourse of architecture became one of the components of the architectural production. Formal educational institutes are taken into consideration as one of the translation of social, cultural, and political values and codes. The place of the formal architectural education in this unity of the social praxis can have the leading role to resist the daily life. By re-structuring itself, formal architectural education can be the motive for architectural practice, hence social praxis. The main objective of this study is to discuss the place of formal architectural education within the unity of social praxis. The discussion is enriched by making comparisons from other disciplines. The area of criticism for formal architectural education is defined within a larger system. By discussing within this frame, the answer can be searched in the system, this reading can show the resistance points to what is given by the society and media. Similar to art, education seems to have the anti-thesis of the society and can be used as an instrument to ruin the thing that is insisted as an absoluteness to the society. In a period where the rational programmes and rational theories are not valid, the importance of the contingent theories and intuitive approaches is discussed within the idea of re-structuring formal architectural education.

Özet

Medya aracılığıyla iletilen görsel imgelerin egemenliğindeki gündelik hayat ortamında, mimarlığın üretim araçlarının da aynı egemen gücün etkisi altında olduğu görülmektedir. Bu çalışmada formel mimarlık eğitimi toplumsal faaliyet bütününün yansıdığı gündelik hayat çerçevesinde ele alınmıştır. Farklı disiplinlerden örnekler verilerek formel mimarlık eğitiminin toplumsal faaliyetin bütününde tanımlanan eleştiri alanı farklı açılardan okunmağa çalışılmıştır. Bu okumanın söylem ve tüketim ideolojisinin yansımaları karşısında, formel mimarlık eğitiminin sahip olduğu direnme noktalarını ortaya çıkarabileceği tartışılmıştır. Rasyonel programların ve kapalı sistemlerin etkisini yitirdiği bir dönemde, formel mimarlık eğitiminin gündelik hayatın dayattığına direnme gücüne sahip olacak şekilde yeniden kurulmasında, mimarlığın kendiliğindenliğini ve deneyimin bilgisini bünyesinde barındırmasının önemi vurgulanmıştır.