The efficacy of self-expanding metallic stents in the palliation of patients with advanced esophageal cancer

İleri evre ozofagus kanserli hastaların palyasyonunda self-expanding metal stentlerin etkinliği

Abstract

OBJECTIVE: The aim of this study is to evaluate the efficacy of self-expanding metallic stents (SEMS) in the palliative treatment of patients who have advanced stage esophageal cancer. METHODS: Thirteen patients who have advanced esophageal cancer and treated with SEMS and who meet the inclusion criteria were enrolled the study. The patients were evaluated 1, 3, 6 and 12 months after the procedure. Dysphagia and performance scores of World Health Organization were used during the follow-up period. RESULTS: Nine patients (69%) were male and 4 (31%) were female. The youngest patient was 55, while the oldest was 81 years old (68.1 ± 7.2). There was no procedure-related mortality in our series. Stent migration was seen in one patient in the first day of the procedure and stent was removed by laparatomy. One patient was presented with tumor in-growth in the 3th month and one tumor over-growth was observed in 6th month. The mean dysphagia score during admission was 4.3, the average performance score was 2.7. The mean dysphagia scores on 1,3,6 and 12 months were 0.5, 1, 2.1 and 3.5, respectively. Performance scores showed improvement in parallel with dsyphagia in the first 3 months, the averages closer to the time of admission after 6 months. CONCLUSION: The use of SEMS in the treatment of patients with advanced stage esophageal cancer is an effective method for short-term quality palliation with lack of mortality and limited morbidity.

Özet

AMAÇ: Çalışmamızın amacı, ileri evre özofagus kanserli hastaların palyatif tedavisinde kullanılan self-expanding metalik stentlerin (SEMS) etkinliğini irdelemektir. YÖNTEMLER: Kliniğimizde ileri evre özofagus kanseri tanısı alıp SEMS ile tedavi edilen ve çalışma kriterlerine uyan 13 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar işlem sonrası 1,3,6 ve 12. aylarda değerlendirildi. Hastaların takiplerinde dünya sağlık örgütü disfaji ve performans evrelemesi kullanıldı. BULGULAR: Olguların 9’u (%69) erkek, 4’ ü (%31) kadındı. En genç hasta 55, en yaşlı ise 81 yaşında idi (68.1 ± 7.2). Serimizde işleme bağlı mortalite görülmedi. Bir hastada işlemin ertesi günü stent migrasyonu görüldü ve stent laparatomi ile çıkarıldı. Bir hastada 3. ayda tümör in-growth, bir hastada 6. ayda tümör over-growth izlendi. Hastaların başvuru esnasındaki disfaji skor oralaması 4.3, performans skor ortalaması 2.7 idi. İşlem sonrası disfaji skor ortalamaları 1,3, 6 ve 12. ayda sırasıyla 0.5, 1,2.1 ve 3.5 idi. Performans skorları ilk 3 ay disfajiye paralel bir şekilde iyileşme göstermiş, 6. aydan sonra başvuru sırasındaki ortalamalara yaklaşmıştır. SONUÇ: İleri evre özofagus kanserli hastaların tedavisinde SEMS kullanımı, mortalitesinin olmaması ve sınırlı morbiditesi ile, kısa dönemde kaliteli bir palyasyon için etkin bir yöntemdir.