Status of Forces Agreements: Bilateral Experience of the US with Iraq, Japan and South Korea

Kuvvetler Statüsü Anlaşmaları (Askerî Kuvvetlerin Yabancı Ülkelerdeki Durumuna Dair Anlaşmalar): Amerika Birleşik Devletleri’nin Irak, Japonya ve Güney Kore ile İkili Tecrübesi

Abstract

Status of forces agreements (SOFAs) are usually concluded when a state sends its troops to a foreign country. SOFAs mostly are bilateral agreements however they might different forms such as “exchange of notes”, or names as in “memorandum of understandings”. Moreover, they might be formulated as multilateral agreements as in the example of NATO SOFA. Status of forces agreements are neither military assistance agreements nor do they necessarily prescribe the mandate of a force. A State’s right to station its forces in another country, which is referred to as ius ad praesentiam, is not prescribed by a SOFA. To the contrary, SOFAs regulate the legal status of the forces while in a receiving State (ius in praesentia). This study aims to analyse bilateral experience of the US in terms of status of forces regime with Iraq, Japan and South Korea respectively. This study has been divided into three main sub-topics, each dedicated to one of the aforementioned countries, analysing its bilateral experience with the US.

Özet

Kuvvetler statüsü anlaşmaları genellikle bir devlete ait askerî kuvvetler bir başka devletegönderildiğinde akdedilir. Kuvvetler statüsü anlaşmaları umumiyetle iki taraflıolarak formüle edilseler de çeşitli isim (anlaşma muhtırası gibi) veya şekillerde (notateatisi gibi) yapılabilirler. NATO Kuvvetler Statüsü Anlaşması gibi çok taraflı kuvvetlerstatüsü anlaşması yapmak da mümkündür. Kuvvetler statüsü anlaşmaları askerî yardımveya müşterek savunma anlaşmaları olmadıkları gibi bir askerî kuvvetin misyonunutarif etmek mecburiyetinde de değildirler. Kuvvetler statüsü anlaşmaları bir devlete,bir diğer devlet ülkesinde asker bulundurma hakkı (ius ad praesentiam) tanımak içinyapılan andlaşmalardan farklıdırlar. Bilakis, Kuvvetler statüsü anlaşmaları, kabul edendevlet ülkesinde bulunan yabancı devlet askerlerinin hukukî statülerini (ius in praesentia)belirlemek için akdedilirler. Bu çalışma, Amerika Birleşik Devletleri’nin sırasıylaIrak, Japonya ve Güney Kore ile olan ikili tecrübesini kuvvetler statüsü anlaşmalarıbakımından incelemektedir. Bunu yaparken makale, adı geçen devletlerin kuvvetlerstatüsü anlaşmalarının akdedilmesinin temelini hazırlayan süreçlere de değinmektedir.Çalışma, her biri bahsi geçen devletlerin ABD ile ikili tecrübesine yer veren üç anabaşlıkta ele alınmıştır.