Evaluation of Receptor Activator of Nuclear Factor Kappa-B Ligand and Osteoprotegerin Levels in Patients with Type 2 Diabetes Mellitus Treated with Oral Anti-diabetics (Sulfonylurea and Metformin) or Insulin: Bone Tissue Perspective

Oral Anti-diyabetik (Sülfonilüre, Metformin) ya da İnsülin ile Tedavi Edilen Tip 2 Diabetes Mellituslu Hastalarda Reseptör Aktivatör Nükleer Kappa-B Ligandı, Osteoprotegerin Düzeylerinin Kemik Dokusu Yönünden İncelenmesi

Abstract

Introduction: We aimed to investigate the levels of receptor activator of nuclear factor kappa-b ligand (RANKL) and osteoprotegerin (OPG) in order to evaluate the negativeeffects of type 2 diabetes mellitus on bone health and their relationship to the severity of disease based on the treatment. We also evaluated the relationship between hemoglobin A1c (HbA1c), parathyroid hormone (PTH) and bone specific alkaline phosphatase (BAP) levels and RANKL and OPG levels. Methods: The study group consisted of 19 volunteers (15 females and 4 males) and 65 patients with type 2 diabetes mellitus (49 females and 16 males). In order to evaluate the relationship between the treatment and the disease severity, the patient group was divided into two subgroups: patients treated with oral anti-diabetics (OAD) (sulfonylurea and metformin) or insulin. The levels of glucose, calcium, phosphorus, HbA1c, BAP, PTH, RANKL and OPG were compared. Results: The RANKL and OPG levels of patients treated with insulin were significantly higher than the control group (p=0.008, p=0.033, respectively). However, there was no significant difference in the OAD group for both parameters (p=0.1, p=0.46, respectively). There was no significantdifference between the groups in terms of PTH and BAP levels (p=0.97, p=0.66, respectively). Conclusion: We believe that RANKL and OPG levels are higher in patients with poor glycemic control and that they may be indicators of disease severity.

Özet

Amaç: Tip 2 diabetes mellitusun kemik sağlığı üzerindeki olumsuz etkilerini, tedaviye bağlı olarak hastalığın ağırlığı ile olan ilişkisini değerlendirmek için reseptör aktivatör nükleer kappa-B ligandı (RANKL) ile birlikte osteoprotegerin (OPG) düzeylerini araştırdık. Ayrıca hemoglobin A1c (HbA1c), paratiroid hormon (PTH), kemik spesifik alkalen fosfataz (BAP) düzeylerinin hem RANKL hem de OPG düzeyleri ile ilişkisini değerlendirmektir. Yöntemler: Çalışma grubunu 19 gönüllüden (15 kadın, 4 erkek), hasta grubunu ise 65 tip 2 diabetes mellituslu (49 kadın, 16 erkek) hasta oluşturdu. Uygulanan tedavi ile hastalık ağırlığı arasındaki ilişkiyi değerlendirebilmek için hasta grubu oral anti diyabetik alan (sülfonilüre, metformin) ya da insülin kullananlar olmak üzere iki alt gruba ayrılarak glikoz, kalsiyum, fosfor, HbA1c, BAP, PTH, RANKL, OPG düzeyleri karşılaştırıldı. Bulgular: Kan glikozun insülinle düzenlenen tip 2 diabetes mellituslu hastaların hem RANKL hem de OPG düzeyleri kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksekti (sırasıyla; p=0,008, p=0,033). Ancak OAD grubu her iki parametre için de farklı değildi (sırasıyla; p=0,1, p=0,46). Gruplar arasında PTH ve BAP değerleri açısından anlamlı fark yoktu (sırasıyla; p=0,97, p=0,66). Sonuç: RANKL ile OPG düzeylerinin, glisemik kontrol bozukluğu olan hastalarda daha yüksek olduğunu, hastalık şiddetinin birer göstergesi olabileceğini düşünüyoruz.