Evaluation of Non-donor Brain-Dead Patients

Abstract

Introduction: Patients with chronic organ failure receiveorgans from living donors or brain-dead donors. In ourcountry, brain death and organ transplantation proceduresare carried out with Turkish Laws #2238 on the Harvesting,Storage, Grafting, and Transplantation of Organs and Tissues(June 3, 1979). Improvements in legislation have been made onthe criteria of diagnosis of brain death and how diagnosis willbe made. The recommendation for termination of life supportof non-donor brain-dead patients was removed. Due to thisuncertainty, hesitancy arises in terms of the discontinuation oflife support among healthcare workers. In our study, we aimedto draw attention to the issue about the fate of non-donorbrain-dead patients.Methods: In our study, we retrospectively evaluated data ofbrain-dead patients between January 1, 2011 and June 1, 2017in our hospital.Results: Of the 122 patients with brain death, 102 were notdonors. The mean lifetime of non-donor patients was 29±56hours. It was observed that cardiac death occurred in thelongest surviving patient after 116 hours following declaration.Thirty-five patients were given new vasopressor or inotropicdrugs after brain death.Conclusion: The brain-dead person is considered medicallyand legally dead despite heartbeats. It is not reasonable tomaintain the life support of the individual who is considereddead. Considering the insufficient number of intensive careunits and the high cost of medical support, it is of greatimportance to establish legal arrangements that will allow thediscontinuation of medical support that is useless in non-donorbrain-dead patients and enable the use of life-supportingdevices for the patients in the waiting list.

Özet

Amaç: Kronik organ yetmezlikli hastalar için organlar canlı vericilerden ya da beyin ölümü gerçekleşmiş kişilerden alınmaktadır. Ülkemizde beyin ölümü ve organ nakli işlemleri 1979 yılında çıkartılan 2238 sayılı “Organ ve Doku Alınması, Saklanması ve Nakli Hakkında Kanun” ile yürütülmektedir. Mevzuatta yapılan değişiklikler ile beyin ölümü tanısının kriteleri ve tanının nasıl konulacağı konusunda iyileştirmeler yapılmıştır. Beyin ölümü tanısı almış, ancak donör olmayan olguların yaşam desteğinin sonlandırılması önerisi kaldırılmıştır. Bu belirsizlik nedeni ile sağlık çalışanları içinde yaşam desteğinin kesilmesi konusunda tereddüt oluşmaktadır. Çalışmamızda organ nakli yapılamayan donörlerin akıbeti ile ilgili açıkta kalan konuya dikkat çekmeyi amaçladık. Yöntemler: Çalışmamızda hastanemizde 1 Ocak 2011 ile 1 Haziran 2017 tarihleri arasında görülen beyin ölümü olguları retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Beyin ölümü tanısı konulmuş 122 hastanın 102’sinin donör olmadığı görüldü. Donör olmayan hastaların ortalama yaşam süresi 29±56 saattir. En uzun yaşayan hastamızın deklarasyon sonrasında 116 saat kardiyak ölümün gerçekleşmediği görülmüştür. Otuz beş hastaya beyin ölümü bildirimi sonrasında yeni vazopressör veya inotrop ilaç başlanmıştır. Sonuç: Beyin ölümü gerçekleşmişse kalp atışı sürüyor olsa dahi kişi tıbben ve hukuken ölü kabul edilir. Ölü kabul edilen bireyin yaşam desteklerinin devam ettirilmesi makul değildir. Yoğun bakım yatak sayısının yetersizliği ve tıbbi destek maliyetinin yüksek olması dikkate alındığında, donör olmayan beyin ölümlü olgularda faydasız olan tıbbi desteğin kesilmesi ve yaşamı destekleyen cihazların öncelikle bekleyen hastaların kullanımına olanak sağlayacak yasal düzenlemelerin oluşturulması büyük önem taşımaktadır.