The Comparison of the Long-Term Efficiency of Short Columellar Strut Graft and Suture Techniques on Maintaining Nasal Tip Projection and Nasolabial Angle Following Primary Open Rhinoplasty

Primer Açık Yaklaşım Rinoplastide Burun Ucu Projeksiyonu ve Nazolabiyal Açının Uzun Dönem Korunmasında Sütür Teknikleriyle Greft Tekniklerinin Etkinliğinin Karşılaştırılması

Abstract

Introduction: We aimed at comparing nasal tip projection and nasolabial angle changes following primary open rhinoplasty with short-floating columellar strut graft and suture techniques. Methods: Participants were divided into two groups depending on the type of technique employed. In the first group, shortfloating columellar strut grafts were employed. The second group involved those who underwent suture techniques only. Results: We included 119 patients who underwent primary rhinoplasty in the study. The mean value of preoperative nasolabial angle measurement was 92.77±8.5 degrees and 92.14±6.7 degrees in groups 1 and 2, respectively. Postoperative nasolabial angle measurement in group 1 was 107.2, 104.3 and 101.3 degrees in the 1st, 3rd, and 5th postoperative year, respectively. Postoperative nasolabial angle measurement in group 2 was 107.4, 104, and 102.2 degrees in the 1st, 3rd, and 5th postoperative year respectively. The mean value of preoperative nasal tip projection was 0.605±0.07 and 0.653±0.08 in groups 1 and 2, respectively. Postoperative nasal tip projection measurement in group 1 was 0.636, 0.632 and 0.627 in the 1st, 3rd, and 5th postoperative year, respectively. Postoperative nasal tip projection measurement in group 2 was 0.656, 0.634 and 0.632 in the 1st, 3rd, and 5th postoperative year, respectively. Conclusion: Suture techniques were efficient than columellar strut grafts in maintaining the nasolabial angle but not the nasal tip projection when.

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı, primer açık yaklaşım rinoplasti sonrası burun ucu projeksiyonunu ve nazolabiyal açı değişikliklerini short-floating kolumellar grefti ve sütür teknikleriyle karşılaştırmaktır. Yöntemler: Hastalar burun ucu modifikasyonu için kullanılan tekniğin türüne göre iki gruba ayrıldı. Birinci grupta shortfloating kolumellar greftler kullanıldı. İkinci grupta sadece dikiş teknikleri kullanıldı. Bulgular: Çalışmaya 119 primer rinoplasti hastası dahil edildi. Preoperatif nazolabiyal açı ölçümünün ortalama değeri grup 1 ve grup 2’de sırasıyla; 92,77±8,5 ve 92,14±6,7 derece idi. Grup 1’de postoperatif nazolabiyal açı ölçümü postoperatif 1., 3. ve 5. yılda sırasıyla 107,2, 104,3 ve 101,3 derece idi. Grup 2’de postoperatif nazolabiyal açı ölçümü postoperatif 1., 3. ve 5. yılda sırasıyla; 107,4, 104 ve 102,2 derece idi. Preoperatif burun ucu projeksiyon ölçümü ortalama değeri grup 1 ve grup 2’de sırasıyla; 0,605±0,07 ve 0,653±0,08 idi. Grup 1’de ameliyat sonrası burun ucu projeksiyon ölçümü ameliyat sonrası 1., 3. ve 5. yılda sırasıyla; 0,636, 0,632 ve 0,627 idi. İkinci grupta postoperatif burun ucu projeksiyon ölçümü ameliyat sonrası 1., 3. ve 5. yılda sırasıyla 0,656, 0,634 ve 0,632 olarak hesaplandı. Sonuç: Sütür tekniklerinin nazolabiyal açıyı korumak açısından etkili olduğunu, ancak kolumellar greftlerine kıyasla burun ucu projeksiyonunu sürdürmede etkisinin daha az olduğu anlaşılmaktadır.