Practices in Obstructive Jaundice as an Emergency: A Training and Research Hospital Experience

Acil Başvurulu Tıkanma Sarılığında Pratikler: Bir Eğitim ve Araştırma Hastanesi Deneyimi

Abstract

Objective: Management of emergency obstructive jaundice is quite complicated. It is important to select appropriate imaging methods to make differential diagnosis of a large number of causes. Providing proper biliary drainage is important in patient stabilization. Our aim is to reveal practical points in diagnosis and treatment. Method: A total of 173 patients with obstructive jaundice, who were hospitalized from emergency department, were analyzed retrospectively in the context of clinical, laboratory, imaging and biliary drainage methods. Results: The average age was 57,2. While, 105 (60,7%) patients were female and 68 (39,3%) were male. USG was performed on all patients. CT was performed in 91 (52,6%) patients immediately in the emergency department. The correct diagnostic guidance of these two imaging modalities were 56,6% and 61,5%, respectively. After transfer of the patients to General surgery ward, using additional imaging methods, accurate diagnosis was achieved in respective proportions of patients when only MRCP (93.8%), MR-MRCP (91.6%), CT and MR-MRPC (94.5, and EUS (96%) were performed. The benign causes of obstructive jaundice were seen at a rate of78%, and the most common cause was choledocholithiasis (54.9%), while the malignant causes were seen at a rate of 22%, and the most common one being pancreatic tumor (12.7%). Conclusion: The first imaging method to be performed after USG is MRCP. There are a lot of unnecessary imaging modalities performed. The diagnostic significance of EUS is increasing, and it is the method with the highest disgnostic yield. Choosing PTC or ERCP for drainage is important for the progression of the disease.

Özet

Amaç: Acil tıkanma sarılığının yönetimi oldukça karmaşıktır. Çok sayıda nedenin ayırıcı tanısının yapılması için uygun görüntüleme yöntemlerinin seçilmesi önemlidir. Uygun biliyerdrenajın sağlanması hasta stabilizasyonunda önemlidir, bu çalışmadaki amacımız tanı vetedavide pratik noktaların ortaya konmasıdır.Yöntem: Cerrahi nedenler düşünülerek acilden yatırılan 173 tıkanma sarılıklı hasta, klinik,laboratuvar, görüntüleme ve biliyer drenaj yöntemleri bağlamında retrospektif olarak analizedildi.Bulgular: Yaş ortalaması 57,2 olup 105 (%60,7)’i kadın, 68 (%39,3)’i erkekti. USG tüm hastalara yapıldı. Acilde 91 (%52,6) hastaya BT çekildi. Bu iki tetkikin doğru tanı yönlendiriciliğisırasıyla %56,6 ve %61,5 idi. Genel cerrahi servisine alınan hastalara ek görüntüleme yöntemleri ile tek başına MRCP’de %93,8, MR-MRCP’de %91,6, BT ve MR-MRCP birlikte %94,5 veEUS ile %96 doğru tanıya ulaşıldı. Tıkanma sarılığının benign nedenleri %78 olup, en sık koledokolitiazis (%54,9) belirlendi, malign nedenleri ise %22’lik kalanı olup, en sık pankreastümörü (%12,7) belirlendi.Sonuç: USG sonrası ilk yapılması gereken görüntüleme yöntemi MRCP’dir. Fazla sayıda gereksiz tetkik yapılmaktadır. EUS önemini artırmaktadır ve en yüksek tanı koydurucu yöntemdir.Drenaj için PTK veya ERCP seçimi gidişat için önemlidir.