DAlAlAT OF CONNOTED MEANINg IN HANAFI uSul-I FIQH AS A METHOD OF SEMANTICS

ANLAMBİLİMSEL BİR YÖNTEM OLARAK HANEFİ FIKIH USULÜNDE İKTİZANIN DELALETİ

Abstract

Against the vast expanse of the semantic the effort to build it on the normative basics by removing it from being completely an intellectual product, is realized by the mentions of dalalat in Usul-i Fiqh and especially the ways of dalalat. In the determination of the relation between the wording and its meaning, contrary to the accusation that the Fiqh was built on comments based on literal meanings of the words, scholars of Usul-i Fiqh have carried dalalat above all of the semantic methods with their concept of dalalat and theories, by utilizing elements such as logic, dictionary, rhetoric, aims of the islamic laws. In this study, we examined the connoted meaning as a semantic method in fiqh methodology and the shar'i mandatory prerequisite condition that Sarakhsi foresees for this type of meaning/dalalat to be possible

Özet

Anlamın enginliği karşısında onu tamamen zihinsel ürün olmaktan çıkarıp normatif temeller üzerine inşa etme gayreti, usul-i fıkhın delâlet bahisleri ve özellikle delâlet yollarıyla gerçekleşmektedir. Lafzın manaya nispetinin tespitinde, fıkıh usulüne yöneltilen ağır eleştirilerden biri olan, fıkhın lafzî/literal anlam üzerine bina edildiğinin aksine, geliştirdikleri delâlet kavramı ve teorileriyle usulcüler, mantık, lügat, retorik, mekasıdü'ş-şeria gibi unsurlardan istifade etmek suretiyle delâleti, tüm anlambilim metotlarının üzerine taşımışlardır. Bu çalışmada, Fıkıh usulünde anlambilimsel yöntemlerden biri olan iktizanın delaleti ve Serahsî'nin bu delalet türünün gerçekleşebilmesi için öngördüğü, şer'î iltizami mukaddem şart/şer'î zorunlu öncül şart incelenmektedir