Happiness in Suhreverdi's Thought of Ishraq

Abstract

Sühreverdi also developed a "happiness" centered thought in the design of the uni verse and human. He considered how happiness can be gained, maintained and sustained as animportant problem. When we watch his thoughts on happiness, we can say that he was inspiredby the Islamic moral thinkers before him, Ancient Greek and Ancient Persian Sages, and Islamicmysticism. Sühraverdî studied both the universe and human beings separately in terms of beingthe subject of happiness. In this sense, he defined happiness in the universe as “metaphysical hap piness” and happiness for human as “human / sensory happiness”. Sühreverdi attributed the hap piness in the angelic (melekût) realm, which he projected with the concepts of light metaphysics,to the observation of the abstract lights arising from his perception of the lights above. In thissense, there is a perfection that all lights that are made of God, who is the most authoritative ofthe existence hierarchy, have achieved in accordance with the principle of "domination and love".This creates the metaphysical happiness in the angelic realm. In the understanding of the thinker,human happiness is rather the happiness that is in question for the beings in the material world,and especially for the human being. The happiness of a person is a state that can be achieved bygetting rid of one's bodily occupations as much as possible and purifying one's soul. For this, peo ple must take right actions based on correct information. Sühreverdi predicted that as a result ofthe effort put into achieving human happiness, one equipped with virtues can attain the highestpleasures that can be achieved in this world. A person who is equipped with virtues will attainhappiness in this world, and after completing his worldly life with the continuity of his actions,he will also be able to attain eternal happiness with his spiritual existence.

Özet

Sühreverdî de evren ve insan tasarımında “mutluluk” merkezli bir düşünce geliştirmiştir. O, mutluluğun nasıl kazanılacağını, nasıl korunacağını ve sürekliliğinin nasıl sağlanacağını önemli bir problem olarak ele almıştır. Mutlulukla ilgili düşüncelerini izlediğimizde onun kendinden önceki İslam ahlak düşünürleri, Antik Yunan ve Eski Fars Bilgeleri ile İslam tasavvufundan esinlendiğini söyleyebiliriz. Sühreverdî, mutluluğa muhatap olması bakımından hem evreni hem de insanı ayrı ayrı incelemiştir. Bu anlamda o, evrendeki mutluluğu “metafiziki mutluluk “ insan için mutluluğu ise “beşeri/duyusal mutluluk” şeklinde tanımlamıştır. Sühreverdî, nur metafiziği kavramlarıyla projelendirdiği melekût âlemindeki mutluluğu, soyut nurların üstteki nurları idrakinden kaynaklanan müşahedesine bağlamıştır. Bu anlamda varlık hiyerarşisinin en yetkini olan Tanrı’dan meydana gelen bütün nurların “hâkimiyet ve sevgi” ilkesi gereği elde ettikleri bir kemal söz konusudur. Bu melekût âlemindeki metafiziki mutluluğu meydana getirir. Düşünürün anlayışında beşerî mutluluk ise daha ziyade maddî âlemdeki varlıklar özellikle de insan için söz konusu olan mutluluktur. İnsanın mutluluğu ise kişinin bedenî meşguliyetlerinden mümkün olduğunca kurtulup, nefsini arıtarak ulaşılabileceği bir haldir. Bunun için insanın doğru bilgiye dayalı doğru eylemlerde bulunması gereklidir. Sühreverdî beşerî mutluluğu kazanma yolunda ortaya konulan gayretin neticesi erdemlerle donanan kişinin bu dünyada elde edilebilecek en yüksek hazlara ulaşabileceğini öngörmüştür. Erdemlerle donanan kimse bu dünyada saadete ulaşacağı gibi, eylemlerindeki süreklilikle dünya hayatını tamamladıktan sonra ruhani varlığıyla ebedi mutluluğu da elde edebilecektir.