NATIONALIZATION PROCESS IN THE OTTOMAN EMPIRE AND THE REPUBLIC OF TURKEY

Abstract

Since the end of the 18th century, the modernization and Westernization movement first started in the military field and then shifted to the bureaucratic structure in order to eliminate the weakness of the Ottoman military power and stop the land losses compared to the armies of the Western states. Thus, the military acquired the function of being the vanguard model in the empire in form. For a long time little attention has been paid to the psychological effects of Westernization on the ruling elite and the public. Acknowledging the superiority of the inferior "infidels" caused a great wound in the Ottoman elite. A different spiritual conflict has emerged with the spread of Westernization from the technological-military field to the cultural field. Seeing the West as the enemy trying to destroy the empire and losing land, and taking and internalizing the West as a role model in all social spheres - culture, art, political ideas, literature, etc. - in the 19th century is an easily explained contradiction. was not. The object that is taken as a model will always be internalized. The West, which was recognized as superior in the Ottomans, is also a feared and hated entity. Therefore, the psychological ties of the Ottoman elite to Europe are a hate-love relationship.

Özet

18. yy.’ın sonlarından itibaren modernleşme ve Batılılaşma hareketi, Batılı devletlerin ordularına kıyasla Osmanlıaskeri gücünün zayıflığını ortadan kaldırmak ve toprak kayıplarını durdurmak üzere önce askeri alanda başlamışsonra bürokratik yapıya kaymıştır. Böylece askeriye imparatorlukta şekli olarak öncü model olma işlevini kazandı.Uzun süre Batılılaşmanın yönetici elit ve halk üzerindeki psikolojik etkileri konusunda çok az durulmuştur. Aşağıgörülen “kâfirlerin” üstünlüğünü kabul etmek, Osmanlı elitinde büyük bir yara açmıştır. Daha farklı bir ruhsalçatışma, Batılılaşmanın teknolojik-askeri alandan kültürel alana da yayılmasıyla ortaya çıkmıştır. Batıyı, hemimparatorluğu yıkmaya çalışan ve toprak kaybına uğratan düşman olarak görmek, hem de 19.yy.’da artık bütüntoplumsal alanlarda -kültür, sanat, siyasi fikirler, edebiyat, vs.- rol model olarak almak ve içselleştirmek hiçtekolay açıklanır bir çelişki değildi. Model olarak alınan daima içselleştirilen obje de olacaktır. Osmanlılardaüstünlüğü tanınan Batı, aynı zamanda korkulan ve nefret edilen bir varlıktır. Dolayısıyla Osmanlı elitininAvrupa’ya olan psikolojik bağları bir nefret-sevgi ilişkisidir.