AN INVESTIGATION ON NARRATIONS ALLEGED TO BE WEAK IN SAHIH ALMUSLİM -SPECIFIC TO ALBANÎ

SAHÎH-İ MÜSLİM’DE ZAYIF OLDUĞU İDDİA EDİLEN RİVÂYETLER ÜZERİNE BİR İNCELEME –ELBÂNÎ ÖZELİNDE

Abstract

Sahîh-i Muslim, Sahîh-i Bukhari were accepted as the most accurate and most valid among the works containing hadiths as the main sources of Islam; and even it was presented to Sahih of Bukhari by some scholars. An approach was exhibited in line with the fact that Sahîh-i Muslim attained the favour and acceptance of ummah, and that all of the narrations mentioned in this work were accurate with the common acceptance (ijma) of ummah. However, there were some scholars who did not accept this approach and criticized some of the narrations that Sahih of Muslim contained. Among them takes place classical hadith scholars such as Abû Zur’a al-Râzî, Abu’l-Fadl al-Herevî, ad-Dâraktunî, Ibn Hazm and Abu Ali al-Ghassânî. These criticisms generally stem from the isnads of Muslim’s narrations. One of the scholars who criticize Muslim’s narrations in terms of isnad is contemporary hadiths scholar Nasıruddin al-Albanî. Albanî, who depended on ahl-i hadith tradition and exhibited an approach as being satisfied with only isnad criticism to investigate the hadiths today, is one of the last representatives of classical period hadith science of this century. In his various works, Albanî evaluated and decreed that a lot of Muslim’s narrations were weak in terms of isnad method. In this study, the related narrations which Albanî said to be weak investigated and finally, the decrees that Albanî gave will be questioned.

Özet

İslam’ın ana kaynakları niteliğinde olan hadisleri ihtiva eden eserler arasında Sahîh-i Müslim, Sahîhi Buhârî’den sonra en sahih ve muteber kaynak kabul edilmiş ve hatta bazı âlimler tarafındanBuhârî’nin Sahîh’ine takdim edilmiştir. Sahîh-i Müslim’in ümmetin teveccühüne, kabul telakkisinenail olduğu ve bu eserde yer alan rivâyetlerin tamamının ümmetin icması ile sahih olduğu şeklindebir yaklaşım sergilenmiştir. Bununla beraber bu yaklaşımı kabul etmeyip Müslim’in Sahîh’ininihtiva ettiği rivâyetlerden bazılarını tenkit edenler de bulunmaktadır. Bunlar arasında arasındaklasik hadis ulemasından Ebû Zur’a er-Râzî, Ebu’l-Fadl el-Herevî, ed-Dârekutnî, İbn Hazm veEbû Ali el-Ğassânî gibi âlimler bulunmaktadır. Söz konusu alimlerin tenkitlerinin genel olarakMüslim’in rivâyetlerinin isnadlarına yönelik oldukları görülmektedir. Müslim’in rivâyetlerini isnadaçısından eleştirenlerden birisi de çağdaş hadis âlimlerinden Nasıruddin el-Elbânî’dir. Ehl-i hadisgeleneğine bağlı kalıp günümüzde hadislerin tetkiki için yalnızca isnad tenkidiyle yetinilmesigerektiği şeklinde bir yaklaşım sergileyen Elbânî, çağımızın klasik dönem hadisçiliğinin sonörneklerindedir. Elbânî, çeşitli eserlerinde Müslim’in çok sayıda hadisini isnad tekniği açısındandeğerlendirmiş ve bunlardan yirmi yedi tanesi hakkında zayıf hükmü vermiştir. Bu çalışmadaElbânî’nin zayıf olduğunu iddia ettiği ilgili rivâyetler ele alınmış, bu rivâyetlere dair hadisâlimlerinin görüşlerine yer verilmiş ve neticede Elbânî’nin verdiği hükümler değerlendirilmiştir