Nuclear Nonproliferation Regime: Are New Institutions Needed?

Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi: Yeni Kurumlara İhtiyaç Var mı?

Abstract

The existence of nuclear weapons, including the increasing of tactical nuclear weapons, is the major causeof a current nuclear threat at both the international and regional levels. In addition to the continuationof political and military motivations of states to acquire nuclear weapons, the institutional challengesof nuclear nonproliferation do also complicate this current problem. Even though the political andmilitary motivations of states to acquire nuclear weapons are examined by the vast amount of studies,the effectiveness of international nuclear regime is rarely analyzed. Regarding the continuation ofnuclear energy importance and the dual nature of nuclear technology, the necessity for reliable andeffective institutions to prevent proliferation of nuclear weapons became more apparent. Therefore, thisarticle aims to shed light on the ineffectiveness of the current international nuclear regime and the needfor new institutional mechanism. This article analyzed the effectiveness of international nuclear regimemeasuring its capability of problem-solving, reducing nuclear motivations of states, providing legalframework and verification process, and creating and consolidating normative principles. While thenuclear regime could partly be seen as effective regarding the low number of current nuclear weaponstates than the expected numbers in 1960s, it faces with serious challenges in solving the nuclearproblem. One of the challenges emerges because of the lack of universal acceptance of the internationaltreaties and organizations. The regime has also not effectively addressed to reduce the nuclearmotivations of states. Even though it has provided legal framework and verifying process, there are stilldifficulties to detect nuclear activities for military purposes. Lastly, the regime has effectively createdthe non-use and deterrence norms, while failed to create and consolidate the nonproliferation norm,based on total elimination of nuclear weapons. In fact, this article argues that the current institutional mechanism should be revised considering the causes of threats; furthermore, new mechanisms shouldbe established in order to meet the newly emerged challenges in the post-Cold War era. In that respect,this article firstly analyzes the ineffectiveness of current international nuclear regime in order todemonstrate the urgent need for a paradigm shift. Then, it suggests a new multilateral mechanism, asan attempt to contribute to create a discussion platform for alternative institutional mechanisms.

Özet

Uluslararası ve bölgesel düzeyde, artan taktiksel nükleer silahlar dahil olmak üzere, nükleer silahların varlığı nükleer tehditin en önemli unsurlarındandır. Devletlerin nükleer silah elde etmek için siyasi ve askeri motivasyonlarının yanında, nükleer silahların yayılmasının önlenmesi konusunda faaliyet gösteren kurumlardan kaynaklı sorunlar da mevcut sorunu daha fazla karmaşıklaştırmaktadır. Nükleer silahların yayılmasıyla ilgili çalışmaların birçoğu ülkelerin bu silahları edinme motivasyonları üzerinde dururken nükleer silahların yayılmasını önlemek için kurulmuş olan mevcut kurumsal yapıların verimliliğini tartışmamaktadır. Nükleer enerjinin devam eden önemi ve nükleer teknolojinin ikiyüzlü doğası dikkate alındığında, nükleer silahların yayılmasını önlemek için güvenilir ve verimli kurumlara olan ihtiyaç daha fazla hissedilir olmuştur. Bu nedenle bu makale, uluslararası nükleer rejimin verimliliğini problem çözme, ülkelerin nükleer motivasyonunu düşürme, yasal çerçeve sunma ve nükleer silahları tespit ve denetleme süreçlerini oluşturma, ve normatif prensipleri yaratma ve sağlamlaştırma kapasitesi ölçülerek analiz etmiştir. Mevcut durumda nükleer silah sahibi ülkelerinin sayısının, 1960’larda öngörülenden az olması nedeniyle nükleer rejim verimli olarak görülse de nükleer problemi çözmede ciddi sorunları vardır. Bu sorunlardan bir tanesi, nükleer silahların yayılmasının önlenmesini amaçlayan uluslararası antlaşma ve organizasyonların tüm devletler tarafından kabul görmemesinden meydana gelmektedir. Rejim, ülkelerin nükleer motivasyonlarını düşürme konusunda da verimli olamamıştır. Yasal çerçeveyi ve denetim mekanizmalarını sunmuş olsa da nükleer silahları tespit ve denetim süreçlerinde tam başarıya ulaşamamıştır. Son olarak nükleer silahları kullanmama ve caydırıcılık normlarını yaratmış olsa da nükleer silahların tamamen yok edilmesine dayanan yayılmanın önlenmesi normunu oluşturamamıştır. Sonuç olarak, bu makale, neden nükleer silahların yayılmasının önlenmesi için yeni bir kurumsal mekanizmaya ihtiyaç olduğu sorusu çerçevesinde nükleer silahların yayılmasının önlenmesinde Soğuk Savaş dinamikleriyle kurulan mevcut kurumsal mekanizmaların, günümüzün yeni tehditleri dikkate alınarak tekrar gözden geçirilmesi gerektiğini savunmakta, hatta yeni mekanizmaların kurulması gerektiğini iddia etmektedir. Bu nedenle, makale acil olarak paradigma değişikliğine ihtiyaç duyulduğunu göstermek amacıyla öncelikle mevcut uluslararası nükleer rejimin verimliliğini analiz etmiştir. Daha sonra alternatif kurumların kurulabilmesi için tartışma platformu oluşturmaya katkı sağlayabilmek için yeni bir çok-taraflı mekanizma önermektedir.