SILENCING AND VOICE IN PHILIP PULLMAN’S NORTHERN LIGHTS

Abstract

Children’s literature can be argued to expose its child readers and characters to certainnorms because of its conventionally didactic quality, reverberation of adults’ nostalgicfeelings, and tendency to create an image of the ideal child. This, however, creates ahierarchy between childhood and adulthood, rendering the child silent and passiveboth outside and inside the text. Published in 1995, Philip Pullman’s Northern Lightsdestabilizes the hierarchy between adulthood and childhood, restructures archetypalrenditions, and gives voice to the child that has been supressed in various ways indidactic children’s books. In this respect, this paper aims to analyse how such issuesas silencing, voice, ideal child are employed in Pullman’s novel. It explores modernchildren’s fantasy as a fruitful ground not only for problematizing the hierarchiesbetween binaries such as adult/child, adulthood/childhood, and maturity/immaturitybut also for providing children with the voice and individuality they were deprived ofin earlier examples of children’s literature.

Özet

Çocuk edebiyatının geleneksel anlamda öğretici bir nitelik taşıdığı, yetişkinlerin nostaljik bakış açılarını yansıttığı ve ideal bir çocuk imgesi yaratığı göz önüne alındığında, çocuk karaktere ve çocuk okuyucusuna belirli normlar empoze ettiği söylenebilir. Lakin bu durum çocuk ve yetişkin arasında bir hiyerarşi ortaya koymakla birlikte çocuğu sessiz ve pasif kılar. Philip Pullman’ın 1995 yılında yayınlanan Northern Lights isimli romanı çocuk ve yetişkin arasındaki bu tarz bir güç ilişkisinin sorgulandığı, arketiplerin yeniden anlamlandırıldığı ve geleneksel anlamda öğretici nitelik taşıyan çocuk kitaplarında çeşitli biçimlerde bastırılan çocuğa sesinin geri verildiği radikal bir metin olarak değerlendirilebilir. Bu bakımdan bu çalışma sessizleştirme, ses, ideal çocuk gibi meselelerin Pullman’ın Northern Lights isimli romanında nasıl ele alındığını analiz etmeyi amaçlamaktadır. Modern fantezi çocuk edebiyatını yetişkin/çocuk, yetişkinlik/çocukluk, olgun olma/olgun olmama gibi kavramlar arasındaki hiyerarşileri sorgulamaya ve önceki dönemlerin çocuk kitaplarında çocuk karakterlerin mahrum bırakıldığı ses ve bireyselliği onlara geri vermeye elverişli bir alan olarak incelemektedir.