Invasive Management of Abscess Due to Splenic Infarct: A Retrospective Analysis of Thirteen Cases

Splenik Enfarkta Bağlı Absenin İnvaziv Tedavisi: On Üç Olgunun Retrospektif Analizi

Muzaffer AKKOCA, Serhat TOKGÖZ, Kerim Bora YILMAZ, Şener BALAS, Harun KARABACAK, Onur ERGÜN, Selim TAMAM, Metin AYDIN, Cem AZILI, Melih AKINCI, Hasan Ali DURMAZ

Abstract

Aim: Splenic infarction is a rare condition successfully treated with medical methods in general. The aim of this study was to evaluate the invasive treatment options in patients with splenic infarction-associated abscess.Methods: Files of thirteen patients, who underwent percutaneous drainage or a surgical procedure due to abscess as a result of splenic infarction, were retrospectively reviewed. Age symptoms, results of physical and radiological examinations and therapeutic methods were analyzed.Results: A total of 13 patients with the mean age of 56±18 years were included in the study. Seven (54%) patients were female and six (46%) were male. Acute abdomen was observed in 11 patients (85%), and acute abdomen as well as high white blood cell (WBC) count (>15000/mL) in nine patients (70%). Percutaneous drainage was performed in five patients (39%) and splenectomy in eight patients (62%), all of whom were diagnosed with splenic abscess by means of computed tomography. There was no difference in age, gender, acute abdomen, WBC count, platelet count and mortality between patients who underwent splenectomy and percutaneous drainage group, whereas in the splenectomy group, the number of associated diseases was higher and the length of hospital stay was longer (p=0.017 and p=0.011, respectively).Conclusion: Percutaneous drainage and, when necessary, splenectomy should be performed in patients who develop abscess as a result of splenic infarct, whose general health conditions deteriorates and whose symptoms do not improve and who have high WBC count despite medical treatment.

Özet

Amaç: Splenik enfarkt nadir bir dalak patolojisidir ve genel olarak tıbbi yöntemlerle başarılı bir şekilde tedavi edilmektedir. Bu çalışmada ise splenik enfarkta bağlı apse gelişen hastalarda invaziv tedavi seçeneklerinin değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Yöntemler: Splenik enfarktüs sonucu apse nedeniyle perkütan drenaj veya cerrahi işlem uygulanan 13 hastanın dosyaları retrospektif olarak incelendi. Yaşlar, semptomlar, fizik muayene, radyolojik muayene ve tedavi yöntemleri analiz edildi. Bulgular: Hastaların yedisi (%54) kadın, altısı (%46) erkekti ve yaş ortalamaları 56±18 (28-84) idi. On bir hastada (%85) akut karın, dokuz hastada (%70) yüksek lökosit sayısı (WBC) (>15000/mL) görüldü. Beş hastada (%39) perkütan drenaj, sekiz hastada (%62) ise splenektomi yapıldı; bunların tümü bilgisayarlı tomografi ile splenik apse tanısı aldı. Perkütan drenaj ile splenektomi yapılan hastalarda yaş, cinsiyet, akut karın durumu, WBC, trombosit sayısı ve mortalite arasında fark bulunmazken, splenektomi grubunda eşlik eden hastalık sayısı daha fazla idi (p=0,017) ve hastanede kalış süresi uzundu (p=0,011). Sonuç: Splenik infarkt sonucu apse gelişen, genel durum bozukluğu olan, tıbbi tedaviye rağmen semptomları ve WBC’si gerilemeyen hastalarda perkütan drenaj ve gerekirse splenektomi yapılmalıdır.