The Profile and Severity of Causal Factors in Symptomatic Epilepsies

Filiz AZMAN, Vildan YAYLA, Hayriye ÖRNEK, Hülya ERTAŞOĞLU TOYDEMİR, Dilek BOZKURT

Abstract

Background: The purpose of this study was to identify the profile of causal factors, to estimate severity of causal factors, and to evaluate the relationship between them and the clinical features of our patients with symptomatic epilepsy. Materials and Methods: We retrospectively analyzed demographic, clinical, electroencephalographic and radiological findings and causal factors of 128 patients. Patients were grouped in three according to the number of causal factors which were hypothesized to represent the severity. The relationships between the severity of causal factors and clinical, electroencephalographic or radiological findings were evaluated. Results: The most frequent causal factors were head trauma, prenatal/perinatal/postnatal problems, mesial temporal sclerosis and central nervous system infections. Group 1 consisted of 73 patients (57%) having one causal factor. In group 2, 32% had two causal factors and in group 3, 11% had more than two causal factors. There were no significant differences between the severity of causal factors and age, sex, delivery problems, mental status, radiological or electroencephalographic findings. There existed a significant difference only in terms of encephalomalacia (p=0.008) Encephalomalacia was more frequently detected in patients having more than two causal factors. Conclusion: A wide variety of one or more causal factors may be detected in patients with symptomatic epilepsies. The severity of the causal factors may not be easily evaluated. The number of causal factors may represent the severity of the insult and may have influences on the electro-clinical or radiological findings. Future studies are required for the prediction of the severity of the underlying causes and the type of pathological process.

Özet

Amaç: Çalışmamızda semptomatik epilepsisi olan hastalarda altta yatan nedenleri tanımlamak, bu nedenlerin ağırlık derecelerini tayin etmek ve hastaların klinik özellikleri ve bu nedenler arasındaki ilişkiyi değerlendirmek amaçlandı. Gereç ve Yöntemler: Yüz yirmi sekiz hastanın demografik, klinik, elektroensefalografik, radyolojik bulguları ve epilepsi nedenleri retrospektif olarak analiz edildi. Hastalar, epilepsinin altta yatan nedenlerinin ağırlık derecesini yansıttığı düşünülerek bu nedenlerin sayısına göre üç gruba ayrıldı. Epilepsi nedenlerinin ağırlık dereceleri ile hastaların klinik, elektroensefalografik ve radyolojik bulguları arasındaki ilişki değerlendirildi. Bulgular: En sık epilepsi nedenleri kafa travması, prenatal/perinatal/postnatal problemler, mezial temporal skleroz ve merkezi sinir sistemi enfeksiyonlarıydı. Tek neden saptanan 73 hasta (%57) grup 1’i oluştururken, iki neden saptanan %32 hasta grup 2’de, ikiden fazla neden saptanan %11 hasta grup 3’te bulunuyordu. Epilepsi nedenlerinin ağırlık dereceleri ile yaş, cinsiyet, doğum problemleri, mental durum ve elektroensefalografik bulgular arasında anlamlı ilişki saptanmadı. Sadece ensefalomalazi ile epilepsi nedeninin ağırlık derecesi arasında istatistiksel anlamlı ilişki mevcuttu (p=0,008). Ensefalomalazi, ikiden fazla neden saptanan hastalar arasında daha sıktı. Sonuç: Semptomatik epilepsisi olan hastalarda iki veya daha çok neden, çok geniş çeşitlilikte saptanabilmektedir. Nedenlerin ağırlık dereceleri kolay saptanamayabilir. Altta yatan nedenlerin sayısının, hasarın ağırlık derecesini yansıtabileceği ve elektro-klinik, radyolojik bulgular üzerine etkisi olabileceği düşünülmüştür. Gelecekte, epilepsi nedenlerinin ağırlık derecesini ve patolojik sürecin tipini öngörebilmeye yönelik başka çalışmalara ihtiyaç vardır.