Security Measures taken in Rumelia and Anatolia by Ottomans during the Greek Uprising

Yunan İsyanında Osmanlının Rumeli'de ve Anadolu'da Aldığı Güvenlik Önlemleri: Tedâbîr-i Osmâniyye

Abstract

The Greek Uprising which took place between the years 1821-1829, was the first separatist movement in the Ottoman lands.The rebellion which started in Mora province (Peleponnes) contrary to expectations spread over a wide area in a veryshort time. The events spreading to the Aegean Sea, has expanded the support of the Greek population to the rebellion and many areas had come under threat. Thereupon, the Ottomans, decided to take strict security measures, especially in Anatolia and Rumelia regions. Therefore, a number of orders had been sent from the administration center to the local officials related to taking security measures and protecting their territory against the rebellions. The warnings were often sent for complying with these orders and taking more strict measures if it was needed during the period of uprising. In this study, with an evaluation of security measures taken against the rebellion, we aim to analyze the policies pursued in Anatolia and Rumelia by the Ottoman Empire because of the Greek Revolution. In the study, the Prime Ministry Ottoman archive sources were examined in this frame. After an evaluation of the documents obtained from archives, the measures taken are classified into three groups: First, a border line was determined consisting both Anatolia and Rumelia (eastern-western-central parts of Anatolia and Rumelia) and series of measures were taken to protect the land within this area. Second, the weapons in the hands of the Greek community had been confiscated. Finally, inter provincial transitions were taken under control by issued licenses. When these three determinations are examined with details and applications; although they were not among the places where there were large conflicts, we understand that serious precautions were also taken in Anatolia and Rumelia. This demonstrates the importance of these two provinces for the Ottoman Empire. In this study, the data was obtained by the analysis of the documents from the Prime Ministry Ottoman Archives and the data was evaluated with current literature to obtain findings. The findings have been evaluated within the context of analytical questioning and cause-effect relationship with historical methods. As a result of the research; we understand that Ottomans struggling in the revolt areas took serious and strict measures in the Anatolia and Rumelia where the Greek population existed in large numbers in order to prevent the spread of the rebellion. Due to these measures, the expension of the uprising into Anatolia and Rumelia was prevented

Özet

1821-1829 yılları arasında gerçekleşen Yunan İsyanı, Osmanlı topraklarındaki ilk ayrılıkçı hareketti. Mora'da başlayan isyan, beklenenin aksine kısa sürede geniş bir coğrafyaya yayılmıştı. Olayların Ege denizine yayılarak büyümesi, Rum nüfusun isyana desteğini genişletmiş ve pek çok bölge, isyan tehdidi altına girmişti. Bunun üzerine Osmanlı, özellikle Anadolu ve Rumeli bölgelerinde yoğun güvenlik önlemleri alma yoluna gitmişti Bunun için yönetim merkezinden adı geçen bölgelere, görevlilerin kendi bölgelerini isyanlara karşı korumaları ve güvenlik önlemleri almaları konusunda çok sayıda emir gönderilmişti. İsyanın devam ettiği süre boyunca da bu emirlere uyulması ve gerekiyorsa daha sıkı tedbirler alınması için sık sık uyarılar gönderilmişti. Bu çalışmada, isyan dolayısıyla Anadolu ve Rumeli'de alınan güvenlik önlemlerinin değerlendirilmesi sûretiyle, Osmanlı Devleti'nin isyanın yayılmadığı bölgelerdeki tutumunu ve buna dayalı olarak izlediği politikayı analiz etmek hedeflenmiştir. Araştırmada, Başbakanlık Osmanlı Arşivi kaynakları, bu konu çerçevesinde incelenmiştir. Buradan elde edilen belgelerin değerlendirilmesi sonucu, alınan önlemler üç grupta sınıflandırılmıştır: İlk olarak, Anadolu ve Rumeli'nin tehdit altında olan doğu-batı-orta bölümlerinin büyük bir kısmını içine alan bir sınır belirlenerek bu sınırlar içinde kalan yerlerin korunması için çok ciddi tedbirler alınmıştı. İkinci olarak, Rum halkın elindeki silahlar toplatılmıştı. Son olarak ise şehirlerarası geçişlerde izin belgesi denetimi yapılmıştı. Bu üç tespitin detayları ve uygulamaları incelendiğinde, büyük çatışmaların yaşandığı yerler arasında olmamalarına rağmen, Anadolu ve Rumeli'de isyan bölgelerini aratmayacak önlemler alındığı anlaşılmıştır. Bu da adı geçen iki coğrafyanın Osmanlı için ehemmiyetini ortaya koyması açısından dikkat çekicidir. Bu çalışmada, Başbakanlık Osmanlı arşivindeki belgelerin analizi ile veriler elde edilmiş, bu veriler, mevcut literatür ile birlikte incelenerek bulgulara varılmıştır. Ulaşılan bulgular, analitik bir sorgulama ve neden-sonuç ilişkisi içerisinde tarihsel yöntem çerçevesinde değerlendirilmiştir. Araştırmanın sonucunda; ayaklanmanın cereyan ettiği bölgelerde güçlü bir askeri mücadele veren Osmanlı'nın, olayların yayılmasını engellemek amacıyla Rum nüfusun yaygın olarak bulunduğu Anadolu ve Rumeli topraklarında ciddi ve sert önlemler aldığını görüyoruz. Bu önlemler sayesinde isyanın Rumeli ve Anadolu içlerine ilerlemesi engellenmişti.